t68 



.. 3e soort. Blauw sagomeel. 



Het blauw sagomeel was, even als het roode, vochtig 

 en kleiachtig en bezat een reuk naar azijnzuur. Aan de 

 lucht gedroogd, vertoont het zich als eene reukelooze, 

 blauw- of eenigszins groenachtig gekleurde meelsoort, die 

 bij eene 280malige lineaire vergrooting dezelfde zetmeel- 

 korrels deed zien, als waargenomen zijn bij het witte sago- 

 meel. Ook deze zetmeelkorrels zijn wit en tamelijk door- 

 schijnend, terwijl daartusschen kleine, blauwgekleurde 

 vliesjes voorkomen, die tamelijk gelijkmatig in de zetmeel- 

 massa verdeeld zijn. 



Op G der bijgevoegde teekening ziet men een drietal der 

 zetineelkorreltjes en eenige dier gekleurde vliezige lichamen , 

 die door c zijn aangeduid. 



Het scheikundig onderzoek, ter bepaling van de voedings- 

 waarde dezer drie meelsoorten was eenvoudig. Ze werden 

 vooraf onder dezelfde omstandigheden op filtreerpapier 

 luchtdroog gemaakt, en vervolgens iedere soort afzonderlijk 

 onderzocht. 



Het onderzoek zelf beperkte ik tot het asch- en water- 

 gehalte, en tot de stikstof bepaling der stof. 



De bepaling van het aschgedeelte is door den heer A. 

 H. Hisgen , die van de bestanddeelen der asch, het water- 

 gehalte en de stikstofbepaling door den heer Henstedt ver- 

 richt. Het door die heeren verricht onderzoek , heeft tot 

 de volgende uitkomsten geleid. 



Ie. Bepaling van het water gehalte. 



Het watergehalte is bepaald door het sagomeel in een 

 droogen luchtstroom bij 125 a 130°- G. te verhitten. 



a. Wit sagomeel. 



3,636 grm. verloren gedurende deze bewerking 0,587 

 grm.; het meel bevat dus 16,144 pet. water. 



b. Rood sagomeel. 



1,030 grm. meel verloren 0,194 grm. aan gewicht; het 

 meel bevat dus 18,834 pet. water. 



