254 



deels bebouwd, en bet poelland zóó gering, dat ik aan- 

 vankelijk misleidende herinnering vermeende. Maar de 

 herinnering van anderen hielp mij , en inderdaad ik vond 

 minder kustmoeras, opgeheven land, want hier is geen 

 rivier, geen beekje zelfs. 



Om en langs den Ringgit, de Kartelberg , wiens voet in 

 zee rust, zes palen verre, scheen mij de vroegere lage, natte 

 weg nu hoog en droog : de miniatuur-landengte tusschen 

 het voorbergje Patjaron en den weg, juist noord ten oosten 

 van den Ringgit, was nu een breede, begroeide strook gronds, 

 dus boven hoog watertij gelegen. En noord van den weg, 

 vroeger de onmiddelijke zee, open en nat, was nu van 

 Patjaron langs Klampokkan en nog zes palen verder west, 

 breed begroeid, droog voorland; zelfs waren er aan die 

 zijde dessa's gekomen, zoodat dit kustland opgedroogd, 

 opgeheven moet zijn, in de laatste halve eeuw. 



7. Kustland van Bezoeki. 



Van paal 522 tot p. 309, van de laatste toonen 

 van den Ringgit-voet, tot aan den kustheuvel Tampora, 

 doorloopt de groote weg vlak kustland , dat in een bogt 

 binnenlands inwijkt en weder uitwijkt. Dat kustland is 

 weleer een zeeboezem geweest, is van jonge wording, 

 en even als in Kali-Tikoes, ten zuiden begrensd door steil 

 heuvelgebergte, Arak-arak en G. Banteng, hoogstens twee 

 palen breed. De rivieren zijn hier gering. Grondverheffing 

 doet zich niet alleen bevroeden , maar is ook op te merken. 

 Waar ik in 1837 en 1841 nog een eind verre uit de boot 

 stappen en door de zee naar den oever moest plassen, was 

 het in 1865 hoog en droog. De laatste kampong aan zee 

 in 1857 — 1858, mij door een verblijf van zeven maanden 

 goed bekend en toen op strand gelegen , lag nu landwaarts 

 in; en de landspakhuizen , er vóór gebouwd, stonden nu 

 weder ruim afgelegen van zee. 



ïn 1857 — 38 kwam de oorlogschoener »de Haai," (meen 

 ik, of wel een anderen naam, doch het was een schip met 

 zestien kanonnen) ter reede, in de rigtings-Iijn van Tam 



