347 



»Priangan", doch dit is de Patoeha of de Papandayang , 

 bij hem: «Prinsdom Pondajan. 11 Deze aanduiding is van 

 na October 1707, want eerst op den 50 October 1707 werd 

 het Tjirebonsche landstoeverzigt uitgestrekt tot over het 

 tegenwoordige Bandong; maar het tegenwoordige Tjiandjoer, 

 Tjiblagong en de landen bezuiden den Pangerango en Sa- 

 lakh, werden onder »het land van Jakatra" gerekend, tot 

 veel later tijd. 



(Bat. Resolutie 22 Maart 1706—31 December 1708. 



Cheribonschen brief van 30 October 1707. 



Journaal van Van Imhoff, 1744. 



Consideratien van Mossel, 1751, 1754.) 



Valenüjn schijnt dus niets te hebben geweten van »eene 

 uitbarsting 1 ', of den «zwavelberg" , ofschoon hij elk dorpje 

 en riviertje , en elke zaak die hem medegedeeld werd op- 

 teekende. En dat «zwavelvermogen 11 van den Salakh bleef 

 immer onbekend bij de mannen der comp. te Batavia. 



In de levensgeschiedenis van den G. G. van Outhoorn, 

 1691 — 1704, komt over die «uitbarsting" geen woord voor, 

 onder de vele vermelde bijzonderheden. 



In de genoemde Bataviasche en Cheribonsche stukken 

 komt voor, de zucht der Batav. regeering om zwavel op 

 te sporen, waarvoor de Vaandrig Gretiaun en de Essayeur 

 van Houten reeds in Januarij 1706 werden uitgezonden 

 naar den Patoeha en den Papandayang, en de «Swavel- 

 bergen in het land van Soucapoura, (nu zuidelijk Tjian- 

 djoer-Limbangan-Bandong.) Zoo de Salakh als vuur- en 

 zwavelbraker was bekend geweest, dan zoude hij de aan- 

 dacht niet zijn ontgaan , zóó nabij Batavia. En met het 

 Inlandsen landsgezag van Bantan was er vrede, dus mo- 

 gelijkheid »om te halen. 11 



De G. G. van Riebeek 1713, van Imhoff 1744, Mossel 

 1751 zochten naar allerlei negotiewaar, ook zwavel ; edoch 

 men vindt den Salakh niet aangevoerd, en van Riebeek 

 deed enkel van den Patoeha zwavel leveren : dit wordt als 

 eene voorname vinding aangeduid. 



