414 



aan gedroogd zout 1,13 grm., bij gevolg 0,45024 pet. 

 Twintig jaren geleden waren verkregen 0,45459 pet. 



2. Bepaling van hel chlorium. 



50 C. C. water = 50,1055 grrn. gaven 0,4022 grra. chloor- 

 zilve*, waarin bevat zijn 0,09944 grm chloor of' 0,1981 pet. 

 Vroeger waren verkregen 0,19397 pet. 



3. Bepaling van hel jodium en hel jodpotassium. 



In 1846 konden slechts sporen van jodium in het water 

 worden aangetoond; ter opsporing van het jodiumgehalte 

 werd gebezigd stijfsel en chloorwater. 



Toen ik onlangs op jodium reageerde met stijfsel en 

 ondersalpeterzuur-bevattend salpeterzuur , kwam eene dui- 

 delijke jodiumreactie te voorschijn, die mij aanleiding 

 gaf dat kleine jodiumgehalte tjuantitatief te bepalen. Tot 

 dit einde zijn 1977,7 grm. water gebezigd en verkregen 

 jodpalladium , hetwelk, na behoorlijke gloeiing, 0,00095 

 grm. palladium gaf; dit palladium beantwoordt aan 0,002977 

 grm. jodpotassium en 100 grm. water bevatten dus 0,000151 

 pet jodpotassium. 



Het water bleef met nitroprussidnatrium helder, schoon 

 het koolzure soda en kleine hoeveelheden zwavelwaterstof- 

 gas bevat. 



Rubidium en caesium-verbindingen konden in het water 

 niet worden aangetoond, althans niet in hoeveelheden van 

 p. m. 2^ Ned. ponden water. Het verkregen potassium- 

 platinachloried loste reeds bij de derde koking in ged. water 

 volkomen op. 



Door den spectroscoop konden in de koolzure kalkaarde 

 sporen van koolzure strontiaanaarde worden aangetoond. 



Het soort. gew. van het water was 1,00591 bij 27 G. 



Het resultaat der analyse van dit water, voorkomende op 

 bladzijde 40 van voornoemd tijdschrift, stelt dus heden nog 

 de werkelijke samenstelling van hetzelve voor : slechts dient 

 er te worden bijgevoegd 0,000151 pet. jodpotassium en 

 sporen van koolzure strontiaanaarde. 



Batavia, 15 December 1866. 



