466 



De grootste steen had de grootte en vorm van een dui- 

 venei, was uitwendig glasachtig, groenachtig van kleur, 

 eenigszins naar het brnine zweemende, inwendig geel-oker- 

 achtig. Op overdwarse doorsnede , zag men aan de peri- 

 pherie eene opeenhooping van concentrische lagen, terwijl 

 het centrum bestond uit eene gele, poreuse, sponsacluige 

 massa, welke zoo broos was, dat zij gemakkelijk met den 

 vinger kon fijngewreven worden. Peripherie en centrum 

 te zamen fijngewreven, leverden een geelbruin poeder. 



Een gedeelte van dit poeder, op platina-blik verhit wor- 

 dende, vervluchtigde bijna geheel , onder verspreiding eener 

 dierlijke reuk, en liet een zeer klein residu achter. Hier- 

 door kan het bijna als zeker aangenomen worden, dat ik 

 met geen pissteen te doen had, hetgeen in volmaakte ze- 

 kerheid veranderde, toen ik een klein proefje met salpeter- 

 zuur en ammonia behandelde, en de reactie der murexid 

 proef niet te voorschijn trad. 



Een ander gedeelte van het poeder, wiesch ik met wa- 

 ter af, en behandelde her. overgeblevene eeni^e malen met 

 kokende alcohol van 30°. Na bekoeling verkreeg ik eene 

 groote hoeveelheid paarlmoerglanzende kristalletjes van 

 cholesterine. 



Galkleurstof werd door mij gevonden , door de behan- 

 deling met salpeterzuur en de verschillende kleurseha- 

 keeringen die ik daarbij opmerkte en de oplosbaarheid 

 in potasch-Ioog, met eene donkerbruine kleur. Sporen van 

 phosphorzure kalkaarde en ijzer werden door mij ook aan- 

 getroffen, terwijl het de phosphorzure kalkaarde hoofdzake- 

 lijk was, waaruit het residu bestond, dat na de verbran- 

 ding van het poeder was achtergebleven. 



Uit alle bovengemelde resultaten, nl. den uitwendigen 

 vorm, afwezigheid van piszuur, aanwezigheid van cho- 

 lesterine en galkleurstof, besluit ik, dat de onderzochte steen 

 niets anders kan zijn dan een galsteen. 



Wordt besloten den heer A. Machieise het lidmaatschap 

 der vereeniging aan te bieden. 



