58 



genden dag den hiervoren bedoelden goenoeng Boei te be- 

 stijgen , en keerden den 4den October naar Soengei-liat 

 terug. 



Den avond na onze aankomst in KampongBoekiet had- 

 den de bewoners een feest georganiseerd, dat echter niet 

 zeer geanimeerd was, doch toen de heer Toorop eenig 

 geld had disponibel gesteld om gebak te maken en het 

 feest bij onze terugkomst van den Boei te hervatten, slaagde 

 het bij uitstek; ik vond het zoo karakteristiek, dat ik zal 

 trachten er eenig denkbeeld van te geven. Het feest be- 

 gint met dansen (menarie of tandak) , zoowel van mannen 

 als vrouwen. Dansmeiden of ronggeng bestaan hier niet, 

 maar de vrouwen en meisjes, die aan den dans deelnemen, 

 zijn alle uit den fatsoenlijken stand. Dansen kan men 

 het eigenlijk niet noemen, maar de bewegingen bestaan, 

 evenals bij het tandakken, in draaiingen van armen en bee- 

 nen en van het geheele lichaam. Zij bezigen daarbij echter 

 een fraaie slendang, die ze behendig en in sierlijke hou- 

 ding over het boven (achter) lijf en de armen weten uit 

 te spannen, zoodat ze wei iets van gevleugelde engelen 

 hebben. Deze bewegingen worden door zang en muziek 

 (trommen) begeleid, en bij opvolging wordt daaraan door 

 al de trouw opgekomene inwoners der karapong en ook door 

 van elders ter bijwoning van het feest overgekomenen deel- 

 genomen , tot dat aan de verzorging ook van den inwen- 

 digen mensch gedacht wordt door een maaltijd, waaraan 

 allen deelnemen. 



Toen men aan het gerecht gekomen was, dat door den 

 heer Toorop was aangeboden, moesten, naar 's lands ge- 

 bruik , de goede gevers daarvan mede genieten. Eene ge- 

 heele schaar dames, gewapend met allerlei lekkernijen, 

 waarbij Kètan (Oryza glutinosa) wel de voornaamste rol 

 speelde, kwam op ons los, om ons te voeden (soemboel), 

 dat is de eetwaren in stukjes te breken en ons die in den 

 mond te stoppen. De boeveelheid, die ze ons gaven, was 

 echter te groot om ze te kunnen verorberen, zoodat we er 



