79 



ngei-Selan doorloopt. Daar deze weg zelden door ambtenaren 

 bereisd wordt, was hij niet in te besten staat. De vele ravijnen 

 en moerassen , die men te passeeren heeft , de wel is waar 

 niet zeer diepe, doch steile en gladde hellingen dier ra- 

 vijnen en de moerassen , die met rondhout of gespleten 

 boomstammen (veelal half verteerd) op palen en leggers , 

 min of meer hoog boven den bodem, belegd zijn, maken 

 het den dragers der tandoe's soms vrij lastig, zoodat ik 

 meermalen liever te voet ging, om het den koelies wat 

 gemakkelijker te maken. Van te paard rijden.zou hier geen 

 kwestie kunnen zijn, tenzij het houtwerk vooraf vernieuwd 

 werd. 



De gewoonten der inlanders schijnen op de eene plaats 

 met die der andere nog al te verschillen; zoo werd ik 

 te Ajer-Dèles met eene soort van muziek ingehaald, be- 

 staande in het kloppen op een paar langwerpige houten 

 trommen, welke eer mij vroeger nog niet was te beurt 

 gevallen. 



In de volgende kampongs was men niet minder muziekaal. 



Te Bebentja vond ik in de Balai nog een paar kreupele 

 stoelen en een tafeltje, doch hier te Bedingong was van 

 dat alles geen sprake. De inlanders weten echter, zoo 

 hier als elders, spoedig raad te schaffen. Er werden, 

 door den vloer heen, 4 palen in den grond geslagen, daarop 

 een paar latten gebonden , waarop een paar plankjes kwa- 

 men te rusten , en daarmede was de tafel gereed. Ook 

 eene zitplaats werd .aangebracht, in den vorm van een 

 oude schraag, zelfs met een matje gedekt. Na de ver- 

 moeienissen van den dag sliep ik zeer gerust in mijne 

 tandoe, waarin zich een door mij medegebracht matrasje 

 en hoofdkussen bevonden. Eenigszins lastig zijn de in- 

 landers, zoowel de koelies, die men gebezigd heeft, als 

 de kampongbew 7 oners , die alle te zamen in de Balai plaats 

 nemen en hunne aardigheden debiteeren r waarop dan al- 

 gemeen gelach of gescheeuw volgt. Hoe brutaal dat nu 

 ook schijnen moge, is het echter niets dan eene gewoonte, 



