80 



waarin zij niets oneerbiedigs zien. Het behoeft overigens 

 slechts eenige woorden te kosten, om allen te doen ver- 

 trekken, waartoe ik echter niet overging, dan wanneer 

 zij het mij wat al te druk maakten, omdat zij meenen, dat 

 men geene goede opvoeding genoten heeft, zoo men hunne 

 adat's niet respecteert. Een paar wachters blijven dan 

 meestal nog over, die gestadig alle bewegingen zitten 

 gade te slaan en , zoo zich toevallig eenig vreemd , hun 

 onbekend voorwerp voordoet , dit nauwkeurig bekijken , 

 betasten en naar den prijs informeeren. Ook hierin steekt 

 niets kwaads, want de Bangkaneezen zijn de eerlijkste lie- 

 den ter wereld, zoodat voor ontvreemding niet de minste 

 vrees bestaat. 



Voor de menage moet men zelf zorgen , maar toch zijn 

 de hoofden steeds bereio 1 om rijst te laten koken en een 

 ouden haan, tusschen een paar spijltjes, over het vuur te 

 laten roosten. Eieren zijn niet altijd verkrijgbaar. 



De hoofden zijn ook volstrekt niet verlegen , zoo men 

 hun bij het vertrek een a twee riengiet-Hollanda (ƒ 2,50) 

 in de hand stopt. 



De koelies of liever de dragers, want eigenlijke koelies 

 bestaan er niet, daar allen beneden de vijftig jaren op 

 hunne beurt koeliediensten moeten presteeren, worden onder 

 het dragen , over geheel Bangka , meestal zeer vervelend 

 door hun schreeuwen en gillen , dat de gehoorvliezen on- 

 aangenaam doet trillen en zeer veel overeenkomst heeft met 

 het oorverdoovend geschreeuw van den Siamang , eene 

 apensoort (Hylobates Syndactylus) van Sumatra. 



Wanneer men hun dit schreeuwen verbiedt, gehoorzamen 

 zij , hoewel noode , daar zij beweren , dat het schreeuwen 

 hun den last van het dragen verlicht, al schreeuwen zij 

 zich soms ook buiten adem. 



Zij zijn daarbij niet zeer zindelijk en gebruiken ook geene 

 zakdoeken , zoodat men daarvan wel eens last heeft, vooral 

 als de lui verkouden zijn en men onder den wind zit. 

 Winden loozen vinden zij zeer grappig en dit geeft alweer 



