320 



heeft omtrent deze waarnemingen de volgende mededeeling 

 ingezonden aan de Fransche Academie, in hare zitting 

 van 28 Augustus 1870: 



»Ten einde den gang van de declinatie op de verschil- 

 lende plaatsen, waar dit verschijnsel gedurende de zons- 

 verduistering zoude waargenomen worden, nauwkeurig 

 te bepalen, zijn aldaar gedurende twintig dagen voor de 

 zonsverduistering uurwaarnemingen van de declinatie gedaan. 

 Op den dag van de eclips en op den voorgaanden en op 

 den volgenden dag is de declinatie iedere twee minuten 

 waargenomen. 



De regelmatige gang van de declinatie, op deze wijze 

 gevonden, is de volgende: de magneet heeft zijn meest 

 oostelijken stand tusschen middernacht en 2 uur des mor- 

 gens, en zijn meest westelijken stand tusschen 12 uur des 

 middags en 2 uur des namiddags, terwijl de magneet bij 

 overgang van den eenen uitersten stand tot den anderen, 

 zich regelmatig beweegt; het verschil tusschen de twee 

 uiterste standen varieert tusschen 10' en 16'. 



Gedurende de eclips moest dus de magneet, indien hij 

 den regelmatigen gang volgde , zoo als die gedurende 

 twintig achtereenvolgende dagen was waargenomen, zich 

 van het oosten naar het westen bewegen en tegen twee 

 uren van den namiddag zijn meest westelijken stand be- 

 reiken. 



In plaats dat dit gebeurde, bleef de magneet stil staan 

 op het oogenblik dat het eerste contact van zon en maan 

 werd waargenomen, keerde op den afgelegden weg terug , 

 bewoog zich al meer en meer naar het oosten, naarmate 

 de zon meer en meer verduisterd werd , en bereikte zijn 

 meest oostelijken stand om l u 58 m n. m. (middelbare tijd 

 van Terranova, de waarnemingsplaats) juist op het oogen- 

 blik van de totaliteit van de eclips, toen hij zijn meest 

 westelijken stand zoude moeten bereikt hebben. Daarna 

 begon op nieuw de beweging naar het westen, welke 

 aanhield tot aan het laatste contact en bij het einde van 



