452 



den aan de gevolgen van het jaargetijde , waarin mijne 

 analyse plaats had, dan wel in verband staan met den 

 hoogeren warmtegraad , als bevestiging der theorie, dal 

 warme bronnen het zuiverste water opleveren. De salpe- 

 terigzure ammonia (zie onder) kan van ingedrongen regen- 

 water afkomstig zijn. 



Dat het water veranderd is , blijkt tevens uit het niet 

 meer voorkomen van |odium. Hierin stemt deze bron over- 

 een met die van Tjipannas te Koeningan. Nog verdient 

 gereleveerd te worden het voorkomen van een mangaan- 

 zout (zie onder), dat, voor zoover ik over litteratuur 

 beschikken kan, in minerale wateren uit de Preangerre- 

 gentschappen steeds gevonden is. 



Voor dat ik hier de cijfers van de analyse bijvoeg, moet 

 ik de opmerking maken , dat ik ongaarne geacht zou wor- 

 den alleen in de luttele verschillen tusschen een vroeger on- 

 derzoek en het tegenwoordige waarde te willen leggen. 

 Zeker zullen er wel op rekening der bewerking dienen 

 gesteld te worden. De reeds genoemde afwijking in het 

 niet meer voorkomen van jodium en de stijgende tempe- 

 ratuur brachten mij tot het publiceeren van dezen arbeid. 

 De uitkomsten der analyse zijn die van 2 elkander contro- 

 leerende bepalingen. Om deze laatste reden meende ik 

 den gang van het onderzoek achterwege te kunnen laten. 



Het volgende werd er door aangetoond : 



Na een rust van 14 dagen reageerde het heldere water 

 zwak alkalisch, had een soortelijk gewicht van 1,0055 bij 

 26°C. en hield in 1000 gram. 4,6230 gram, bij 180°C. ge- 

 droogde, hieronder te vermelden, vaste bestanddeelen op- 

 gelost, enkele weegbaar, in de respectievelijk aangegeven 

 hoeveelheden. Ter vergelijking deel ik nevens de uitkom- 

 sten van de door mij gedane analyse hieronder mede, 

 welke zamenstelling in 1854 door het onderzoek van den 

 Heer Maier gevonden is. 



