457 



Om half tien uur werd de aandacht der ingezetenen 

 door een zwaar, rommelend geluid op den vuurspu wen- 

 den herg gevestigd. Zware donkere rookkolommen stegen 

 uit den krater op en verduisterden de lucht, terwijl zij, 

 door een zuidwesten wind voortgestuwd , langzaam noord- 

 oostwaarts wegdreven. Dit hield tot circa half 11 uur aan. 



Daarop volgde een kwartier uur van rust, waarna eens- 

 klaps het gerommel zich herhaalde, doch nu met meer- 

 dere kracht, zoodat alles dreunde; vijf minuten later volgde 

 eene vrij hevige aardschudding in horizontale richting , die 

 echter niet van langen duur was. Door de aanhoudend 

 voorbij drijvende wolken was de top van den berg bedekt, 

 zoodat de omtrek van den krater niet gezien kon worden 

 en de rookkolommen eerst boven de wolken zichtbaar 

 werden. 



Het uitstooten <ler rookkolommen , die noordoostwaarts 

 bleven wegdrijven en Halmahei ra en den horizont bedek- 

 ten, duurde voort onder aanhoudend gerommel, hevig 

 gedruisch en gedreun. Om 2 uur in den namiddag werd 

 zulks allerhevigst; een ontzettend zware rookkolom steeg 

 op onder een donderend geraas in het inwendige van den 

 krater, krulde zich om, bedekte het uitspansel en dreef 

 toen langzaam weg. Den gansenen namiddag bleef het 

 uitstooten van rookkolommen met afwisselende sterkte aan- 

 houden. 



Dewijl de kruin van den berg steeds geheel in zware 

 wolken gehuld bleef, kon men niet zien of zich ook vuur 

 en vlammen uit den krater ontlastten. Ten einde, zoo 

 mogelijk, een beter gezicht op den krater te krijgen, werd 

 om half zes uur een tocht naar Terlokko, een meer noor- 

 delijk gelegen fortje, ondernomen; voor een oogenblik 

 mocht het gelukken de kruin onbedekt te zien. In het 

 fortje Terlokko en in den omtrek lag eene groote hoeveel- 

 heid brokjes puimsteen en verharde grauwe klei, terwijl 

 volgens aldaar ingewonnen berichten meer noordelijk groo- 

 tere steenen gevallen waren. Tusschen Terlokko en het 



