aan liet strijken van het zonlicht langs den maansrand in de atmos- 

 pheer der aarde werd toegeschreven, en door anderen op de gronden 

 die hiertegen wegens de middellijn van den schaduw kegel hij de 

 intrede in den dampkring kunnen aangevoerd worden, deze hypothese 

 in zoover gewijzigd wordt, dat er alleen van het licht der chromospheer 

 sprake is, heb ik genieend dat eene verklaring der stralen ook te 

 vinden was in het bestaan van licht terngkaatsende stofdeelijes in het 

 wereldrnim tusschen de maan en de aarde, dezelfde stofdeeltjes, die 

 het zodiakaallicht veroorzaken. 



Ik neem de vrijheid hieromtrent te verwijzen naar het kleine op- 

 stel, dat ik daarover voor twee jaren aan de Koninklijke Akademie 

 van Wetenschappen te Amsterdam heb aangeboden. 



Moe wel de geheele hemel steeds met zware wolken vervuld was, 

 hadden wij het geluk juist gedurende de geheele totaliteit de plek. 

 waar de zon stond, vrij te hebben. Zoodra de totaliteit daar was, lette 

 ik, zuowel door (\en kijker als met het bloote oog. op (ie stralen. 



De lichtkroon was in het begin zeer spoedig vrij gelijkelijk ver- 

 licht, het was nagenoeg niet te bemerken aan welken kant het laatste 

 zonlicht verdwenen was. Wanneer er eene eigenlijke chromospheer 

 was, dan moet deze zeer gering geweest zijn: het geheel deed zich 

 meer als eén stralenkrans voor, waaruit zich enkele ui (stekende 

 stralen vertoonden: in den zoeker ziende zag ik er eén recht naar 

 boven, eéne 50° links, en drie andere op 90°, 120° en 170° rechts 

 van het bovenste punt ; deze aanwijzingen zijn aan de oorspronkelijke 

 teekening ontleend ; deze stralen waren de eenige die te zien waren : 

 ik schatte dat zij niet meer dan tien minuten hoogstens lang waren, 

 en om zoo te spreken geene breedte hadden. 



Later kwam er duidelijk meer scheiding, en waren eenige donkere 

 stralen, die duidelijk tot aan de maan reikten; dit laatste steunt 

 mijne onderstelling. 



Zij bevonden zich ^altijd in een omkeerenden kijker ziende;, de eene 

 van 14 tot 24° rechts en de andere van 90 lot 105° rechts van het 

 hoogste punt; dp laatste liep meer waaiervormig uit dan de eerste. 



Tusschen het maken dezer beide afbeeldingen in, teekende ik ook 

 de protuberances af, zoo als zij zich in den kijker zelven vertoonden : 



de eerste, ff, zag ik juist op liet bovenste punt (in een' omkeerenden 

 kijken, zij was van boven breed uitgebreid even als een boom: 



de tweede, h. was haakvormig, blijkbaar een s >jef" (Secchi) door 

 een hevigen luchtstroom naar de zijde van a heen gedreven: 



de derde, c, op 103° rechts van het hoogste punt, was een cumulus ; 



de vierde en vijfde, d, op 225° rechts van het hoogste punt; en 

 e, op 320° rechts van het hoogste punt , waren nagenoeg los van 

 den omtrek, men zou ze met Secchl dus images kunnen noemen; 



d had volkomen het uiterlijk van eene aardsche wolk, door de 

 avondzon beschenen, met al de nuances van rozenkleur er in. 



l)e kleur der geheele stralenkrans was zuiver wit; ware zij het 

 uitwerksel van het licht der protuberances langs den maansrand in 

 onze atmospheer, dan zoude er een violette gloed in moete n z jj n . 



