10 



»was dan de geheele corona. De corona deed zich met uitzon- 

 » dering van het onderste gedeelte, gelijkelijk voor, het was een 

 » gewone stralenkrans, zigtbaar tot op eene maans middellijn van de 

 » donkere maan. 



»De teekening zal dit genoegzaam aangeven. (1) 



» De beide voorstellingen van het begin en het einde der eklips 

 » hebben alleen betrekking op de protuberances , welke wat vormen 

 »plaa(s betreft, zoo juist mogelijk zijn weergegeven. 



» Verder kan ik opmerken: 



»dat de donkere maan donkerder was dan de hemel daar buiten; 



»dat hoewel de straal tegenover de onderste protuberances eenig- 

 »zins links omgebogen was, er toch geene beweging of draaijing was 

 » waar te nemen ; 



>dat de kleur der corona niet veranderde, maar steeds wit bleef; 



»dat de donkere ruimte aan weerskanten van de onderste straal, 

 » reikte tot aan de donkere maan en er geene verandering in vorm of 

 »rigting is geweest. Die donkere ruimte was even als de hemel rond 

 »de corona." 



De heer Meijer eindelijk deelde mondeling mede dat hij de kleur 

 der maan gedurende de totale eklips gelijk had geschat aan die van 

 den hemel, maar donkerder, alsmede dat op een, op den grond gelegd 

 papier, zich geene voorbijgaande schaduwlijnen vertoond hadden. 



Onder de waarnemingen, op Java zelf gedaan, verdienen in de 

 eerste plaats vermelding die van den ingenieur bij de geographische 

 dienst, belast met de magnetische en meteorologische waarnemingen, 

 dr. P. A. Bergsma, 



Deze onderzocht, of zoowel te Buitenzorg als te Batavia, eenig spoor 

 merkbaar was van de storingen in de dagelij ksche beweging der 

 magneetnaald, hoedanige bij gelegenheid der vorige totale zoneklips, op 

 22 December 1870, in Sicilië en Italië, gelijktijdig met dit hemel- 

 verschijnsel waren opgemerkt. 



(1) Bij het verslag van den heer Frankamp waren drie schetsen gevoegd, met 

 het opschrift » begin der eklips", » gedurende de eklips" en » einde der eklips". 



Van het hoogste punt langs den maansrand rechtsom tellende, is op de eerste schels 

 zichtbaar: 



Ie. eene lage siërra van 40° — 70°: 



2e. eene heuvelvormige protuberanee van 184°— 198°, 1,6 minuut hoog, 



3e. eene heuvelvormige protuberanee van 222°- 228°, 0,9 minuut hoog. 



In de derde schets is de siërra verbreed tot eene die zich uitstrekt van 334— 85°: 

 de beide heuvelvormige protuberances, op de eerste schets aanwezig, zijn er niet 

 meer, maar nog is aan (ten bovenrand zichtbaar geworden eene heuvelachtige protu- 

 beranee, die zich van 320° -327° uitstrekt en eene minuut hoog is. 



De schets getiteld » gedurende de eklips," vertoont de drie heuvelvormige pro- 

 tuberances alle, doch op de plaats waar in het begin de siërra was, eene hoogere 

 ter wederzijde boven den zonnerand zich uitbreidende wolkvormige protuberanee; 

 zij is echter meer met het oog op de lichtkroon geteekencl en vertoond eenen 

 overal gelijkelijk uiiloopenden stralenkrans, waaruit ajleen aan de benedenzijde n. 1. 

 van 100° tot 288° een zich links ombuigende, bundel stralen uitschiet. Wil men 

 in plaats van het hoogste het noordelijkste punt der maan als begin der lelling langs 

 den maansrand nemen , dan moet men bij al de opgegevene getallen 56°,3 optellen. 



