27 



tot haar ontstaan , maar het langs de maan strijkende zonlicht 

 zelf er de hoofdoorzaak van is; dit werd daardoor bevestigd dat 

 er geen verband bestond tnsschen de protubcrances en de stralen : 

 in hoever de buiging der lichtstralen of het lichten van in den 

 ether zwevende stofdeeltjes er deel aan heeft, blijft nader te 

 onderzoeken. 



5°. De door den heer Dietrich vervaardigde photographie der coiona 

 heeft meer het aanzien van een stralenver schijnsel, dan van eene 

 soort van dampkring, het schijnt dus dat het eerstgenoemd ge- 

 deelte het hoofdbestanddeel der lichtkroon uitmaakt. 



De twee laagste gedeelten der lichtkroon hebben op de afdruk- 

 ken der photographie eene hoogte van 2 en 3 minuten , laatst- 

 bedoelde correspondeert juist met eene protuberance. . De verste 

 stralen reiken 10 minuten van den rand. 



6°. Zoo er eenige invloed van het verschijnsel op de dagelijksche 

 heweging der magneelnaald plaats gehad heeft, is die zeer 

 gering geweest, daar een voorloopig onderzoek der te Buitenzorg 

 en Batavia onder de leiding van dr. Bergsma gedane waarne- 

 mingen , een geheel negatief resultaat heeft opgeleverd. 



7°. Door de radiale polarisatie der lichtkroon, d. i. de polarisatie 

 en een vlak gaande door het middelpunt der maan, werd be- 

 wezen, dat behalve het optische verschijnsel, ontstaande door 

 het strijken van het zonlicht langs den maansrand , ook meer in 

 de nabijheid der zon, licht terugkaatsende deeltjes bestaan. 



So. De zoogenaamde bewegende schaduwlijnen, (flving shadows) 

 waarschijnlijk een interferentieverschijnsel, werden te Buitenzorg 

 duidelijk gezien; op het eiland Lawoengan en te Tjilen tap niet. 

 Zij schenen gelegen te zijn in vlakken, waarop de richting 

 naar de zon loodrecht stond , en bewogen zich van de zon af: 

 hun onderlinge afstand moet een paar decimeters geweest zijn. 

 Van zeer veel belang is een nader onderzoek naar den aard 

 en den oorsprong dezer lijnen. 



9°. Op de photographiën van de gedeeltelijk verduisterde zon ver- 

 toonen zich concentrische ringen . waarvan de oorsprong insgelijks 

 onzeker is, maar die wellicht toe te schrijven zijn aan de licht- 

 kegels, die hun ontstaan aan inwendige terugkaatsingen tnsschen 

 de glazen van het objectief te danken hebben. 



10°. Afstompingen en afbrekingen van de horens der zon werden 

 gezien, die het voorkomen hadden, grooter te zijn dan door de 

 onregelmatigheden der maan verklaard kon worden. In hoever 

 hier een gezigtsbedrog onder schuilt, kan ook nog door latere 

 opzettelijke waarnemingen en metingen onderzocht worden. 



1 1°. Tangentiale stralen werden gezien voor de totaliteit, uitgaande 

 van de horens, door den heer Metzger te Tjilentap; radiale, in 

 de nabijheid der horens tijdens de grootste phase , door den heer 

 Bruyii te Batavia, waar de eklips niet totaal was. 



Blijkbaar wordt het eerste verschijnsel, wanneer men den 



