m 



De kleur der maan gedurende de totaliteit is zeer ver- 

 schillend beschreven geworden. In alle platen, die ik van 

 het verschijnsel gezien heb, wordt zij als geheel zwart af- 

 gebeeld, en ook menige waarnemer beschrijft haar uitdruk- 

 kelijk zoo, hoewel anderen, zooals o. a. Airy (1842) be- 

 paald verzekeren, dat de maan een eigen licht vertoonde. 

 Dit is ook overeenkomstig mijne waarneming; de zwarte 

 kleur van de meeste teekeningen is geheel overdreven. Met 

 het bloote oog gezien kwam mij de maan, (voor zoo ver 

 mijne herinnering zich later strekte,) weinig donkerder 

 voor dan de grond des hemels buiten de maan , en dan 

 kan hierop het contrast met de omringende lichtkroon in- 

 vloed hebben. Ik zoude de kleur eene donkere brons- 

 kleur noemen, 



Omtrent de kleur der lichtkroon verschillen de opgaven 

 nog al. In 1842 schatte Airy de kleur der lichtkroon 

 »peach-color"; Baily daarentegen wit, zonder eenige kleur 

 hoegenaamd. Ik voor mij meende eene zeer zwakke per- 

 zike-bloesemkleur te zien. De heer Ehnle noemt de kleu- 

 ren naar volgorde: wit, geel, rood, groen, geel en wit, 

 de heer Commijs wit, flauw geel en flauw groen, beide 

 naar opvolging van tijd. Van eene loodkleur, zooals Oluf- 

 zen en Good in 1851 meenden te zien, kon ik niets be- 

 speuren. 



De kleur der protuberances was naar mijne schatting 

 licht rozerood, zij toonden overigens in hare kleur zeer 

 veel overeenkomst met wolken , die door de avondzon be- 

 schenen worden. 



Voor het begin der totaliteit konden wij duidelijk in het 

 N.-W. de schaduw herkennen aan de duisternis in den 

 dampkring, toen was het contrast tusschen die streek en het 

 Z.-O. sterk zichtbaar. Na het einde der totaliteit daarente- 

 gen, was omgekeerd het Z.-O. in donker gehuld en het 

 N.-W. in licht. 



Opmerkelijk was het hoe, kort vóór de totaliteit, het zon- 

 licht merkbaar minderde, en het geheele eiland eene som- 



DL. XXXI. 5 



