83 



veld van den spectroscoop in , en vervingen het pas ver- 

 dwenene zonnespectrum. Deze spectra, die omtrent eene 

 minuut hoog waren , kwamen streep voor streep met elk- 

 ander overeen, zij waren van elkander afgescheiden door 

 eene donkere ruimte, waar geene enkele heldere streep 

 in zichtbaar was. 



De zoeker toonde aan dat die twee spectra door twee 

 protuberances ontstonden , die ter rechter en ter linkerzijde 

 Van het punt schitterden, waar het laatste zonlicht zicht- 

 baar geweest was. De eene aan de linkerzijde was om- 

 trent drie minuten hoog, zij geleek op eene vlam, die met 

 kracht uit de openingen van een smidsvuur naar boven, 

 doch door den wind zijdelings afgedreven wordt. (Dit moet 

 de protuberance a geweest zijn, die ook in mijne teekening 

 voorkomt). De protubefance aan de rechterzijde, aan den 

 westrand der zon, had het uiterlijk van een besneeuwd 

 gebergte, waarvan de voet op den maansrand rustte, en 

 dat door de ondergaande zon verlicht was. 



Deze waarneming toonde onmiddellijk aan: 



lo. de gasvormige natuur der protuberances, aangewe- 

 zen door de lichtende strepen in het spectrum; 



2o. hare onderlinge overeenkomst in scheikundige za- 

 menstelling, aangewezen door de overeenkomst harer spectra; 



5o. hare scheikundige zamenstelling ; de roode en blauwe 

 streep van haar spectrum komen namelijk overeen met de 

 strepen C en F van het zonnespectrum, die, zoo als be- 

 kend is, waterstof aanduiden. 



Op het oogenblik van het begin der totale eclips raakte, 

 zooals gezegd is, de spleet van den spectroscoop de twee 

 hemellichamen zon en maan , zij liep dus dwars door de 

 streken om de zon, die onmiddellijk in aanraking met de 

 photospheer waren, streken, waar de theorie van Kirchhoff 

 den dampkring plaatst, die door opslurping van enkele 

 bepaalde stralen de donkere strepen in het spectrum voort- 

 brengt. Deze dampkring moet, wanneer hij eigen licht 

 geeft , volgens dezelfde theorie het omgekeerde zonnespec- 



