zaakt, tot in de donkere strepen van het zonnespectrum 

 doordringen, waardoor eene verlenging van de protuberance 

 op de zonneschijf zelve bewezen wordt. Het tweede door 

 hem gevondene resultaat was dat de protuberances uiterst 

 snel van vorm en plaats veranderen. Den 4den September 

 o. a. deed hij eene waarneming waaruit bleek, dat hoeveel- 

 heden stof, waarvan het volume verscheidene honderde 

 malen grooter dan dat der aarde is, zich in den tijd van 

 weinige minuten verplaatsen en vervormen. 



Boven is met de woorden, aan het verslag van den heer 

 Janssen ontleend, gezegd, dat zijne zienswijze in overeen- 

 stemming zou zijn met de theorie van Faye over de pho- 

 tospheer der zon. 



Verscheidene lezers zijn wellicht niet met de beschou- 

 wingen van dezen geleerde bekend. Het zou mij hier te 

 ver voeren een uittreksel te geven van de voorlezing, die 

 Faye in de Académie des Sciences te Parys in de zitting 

 van 16 Januari 1865 voordroeg, maar ik wil hier alleen 

 dit mededeelen dat zij eigenlijk geene nieuwe theorie in- 

 hield, maar eene verdediging van het resultaat van Arago, 

 uit het gebrek aan polarisatie van het zonnelicht afgeleid, 

 »dat de lichtende oppervlakte der zon gasvormig is," tegen 

 de theorie van Bunsen en Rirchhoff , die uit den aard van 

 het zonnespectrum afleidden dat die oppervlakte vast of 

 vloeibaar is, terwijl van haar licht, door haren eigenen 

 dampkring en later door die der aarde, een aantal stralen 

 opgeslurpt worden, waaraan dan de Fraunhofersche stre- 

 pen haren oorsprong te danken hebben. 



Hij voert tegen die beschouwing aan : 



lo. de ontzaglijke hitte der zon; 



2o. haar gering specifiek gewicht; 



3o. eene proef dat ook een mat-zilveren bol, gloeiend 

 gemaakt, gepolariseerd licht aan de randen afgeeft. Dit 

 laatste tegen eene opmerking van Herschel , dat de opper- 

 vlakte der photospheer, (blijkens de zonnefakkels) niet ge- 

 heel effen, maar zeer hobbelig is, zoodat de stralen dié 



