210 



warming ontwikkelt het water gasblaasjes, bij koking 

 wordt het troebel , en zet een zeer gering nederslag af. 

 Met chloorcaicium en ammonia behandeld, wordt dadelijk in 

 het water een wit, vlokkig nederslag afgezonderd. Ruime 

 hoeveelheden water met stijfsel gemengd en de kleinste 

 hoeveelheid in alcohol opgelost jodium toegevoegd, kleurt 

 de vloeistof violet, waaruit blijkt, dat zwavel waterstofgas 

 in het versch uit de bron genomen water niet aanwezig 

 is. Ook nitroprussiednatrium brengt in het water geene 

 kleursverandering te weeg. 



Tot droogwordens toe uitgedampt, wordt een grijs, kris- 

 tallijn, aardachtig zout verkregen, dat eeoigszins hygros- 

 copisch is en bij sterkere verhitting sporen van organische 

 stof bleek te bevatten. Het zout, met gedestilleerd water 

 behandeld, lost grootendeels daarin op; het opgeloste ge- 

 deelte bevat, volgens een qualitatief onderzoek, zwavel- 

 zuur, chloor, potassa , soda, kalkaarde en bitteraarde; het 

 in water onoplosbaar gedeelte bestaat uit kieselzuur , kool- 

 zure kalk- en bitteraarde, voorts sporen van ijzeroxyde. 

 Bovendien bevat het water vrij koolzuurgas en sporen van 

 lithia, door den spectroscoop waar te nemen. 



Quantitatieve analyse. 



1. Bepaling der vaste deelen. 



a. 200 G. G. putwater, gelijk aan 200,142 grammen, wer- 

 den op een waterbad tot droogwordens tot uitgedampt en 

 het verkregen zout bij 105<> G. gedroogd. Het woog, na 

 bekoeld te zijn, 0,1555 grm. 



6. 3422,341 grm water, evenzoo behandeld, gaven 2,185 

 grm. zout. 



100 grammen water bevatten volgens a 0,0677 grm. zout. 



en » b 0,06385 » » 



gemiddeld 0,06578 grm. zout. 



2. Bepaling van het zwavelzuur. 



250 G. G. water = 250,177 grm. met zoutzuur be- 



