217 



van de culminatie der maan , maar kan daarvan een 

 half uur verschillen; en verder liggen de waarnemingen 

 waarvan de andere verschillen afkomstig zijn, niet een 

 zesde gedeelte van den tijd , dien de maan noodig heeft 

 om van den meridiaan in den horizon te komen , van de 

 middelste waarneming af. 



Het gevolg is, dat wèl wordt aangetoond, dat de stand 

 van de maan invloed op den harometerstand uitoefent, 

 maar dat niet zoo juist als mogelijk is wordt aangetoond, 

 welke die invloed is. 



Daarom heeft de heer Bergsma eene andere methode 

 gevolgd, die tot een nauwkeuriger uitkomst moet leiden. 

 Deze methode komt in het kort op het volgende neder. 



De tijd, die verloopt tusschen twee opvolgende meridiaans- 

 doorgangen van de maan kan men een maansdag noemen. 

 Wanneer men een maansdag in 24 gelijke deelen verdeelt, 

 kan men ieder van die deelen een maansuur noemen. 

 Een maansuur is dus de tijd, waarin de stand van de maan 

 ten opzichte van den meridiaan 15 () verandert. De lengte 

 der maansdagen varieert ongeveer van 24 uur 41 minuten 

 middelbare tijd tot 25 uur 5 minuten; en de lengte van 

 een maansuur varieert ongeveer tusschen 1 uur 1,7 minuut 

 en 1 uur 2,6 minuut middelbaren tijd. Het begin van twee 

 opvolgende maansdagen zal dus niet op denzelfden tijd van 

 de zonnedagen vallen, maar het begin van iederen maans- 

 dag zal van 41 tot 65 minuten later vallen dan het begin 

 van den vorigen maansdag en zoo zal ook het begin van 

 ieder maansuur van 41 tot 63 minuten toe later vallen 

 dan het begin van hetzelfde maansuur van den vorigen 

 maansdag. 



Uit de opgaven in den Nautical Almanac is de middel- 

 bare tijd van iederen meridiaansdoorgang van de maan 

 te Batavia, en dus het begin van iederen maansdag, 

 berekend. Vervolgens is de middelbare tijd op het begin 

 van ieder der maansuren voor ieder der maansdagen be- 

 rekend. 



