247 



een staart; vóór dien lijd bonden zij het haar als de te- 

 genwoordige Japaneezen in een knoop op het achterhoofd. 



De inlanders te Batavia beginnen ook meer en meer 

 werk te maken van hoofd en tanden. Tamelijk kort 

 gesneden haar en ivoorwitte tanden, die niet afgevijld, 

 geslepen of afgezaagd zijn, beginnen hier en daar tot het 

 manlijk schoon te behooren. Het is te wenschen , dat de 

 pronkzucht der inlanders en de behaagzucht hunner vrou- 

 wen een einde maken aan dat rampzalig vernielen des 

 gebits , waardoor vaak het geheele organisme bedorven wordt. 



Deze kleine uitweiding diende om aan te toonen , dat 

 de uiterlijke wildheid van een volksstam, bij beginnende 

 beschaving kan uitgewischt worden, zonder verandering in 

 den schedelvorm, ofschoon het niet te ontkennen zal zijn, 

 dat door de ontwikkeling van den geest, gedurende vele 

 generatien, het karakteristieke van het hoofd ietwat ver- 

 anderen kan. 



De schedels, uitgezonderd No. 4 der bedoelde berg- 

 bewoners, dragen weinige teekenen eigen aan die van een 

 bepaald woest en dom volk. 



De onderwerpelijke schedels hebben allen een in het 

 oog vallenden langwerpigen vorm en zijn van de Lampong- 

 sche, Bengkoeleesche , Palembangsche uit de vlakten en 

 Padangsche onmiddelijk te onderkennen. 



De gemiddelde omvang van den schedel bedraagt 0,5234 

 meter; de kleinste 0,520, de grootste 0,530. Deze gemid- 

 delde afmeting en de inhoud der onderwerpelijke schedels 

 zijn de grootste, die wij bij de indische volken blijkens 

 de vroegere en hierbij gaande tabellen aangetroffen hebben. 



De gemiddelde horizontale omvang des schedels, bedraagt 

 bij de Sumatranen 0,5026, doch bij: 



10 Padangers 0,5002 (kl. 0,475 gr. 0,520) m. 

 5 Niassers 0,5010 (» 0,485 » 0,515) » 



14 Lampongers 0,5024 ( » 0,490 » 0,520) » 



4 Bengkoeleezen 0,505 ( » 0,473 » 0,520) » 



11 Palembangers 0,5055 ( » 0,490 - 0,520) « 



