290 



Wij stappen voorwaarts. Den weg die vrij stoffig en hier 

 en daar met grint belegd is, aan karren en rijtuigen over 

 latende, wandelen wij over het gras dat steeds zorgvuldig 

 langs de wegen wordt aangehouden en netjes aan den rand 

 is afgestoken. Aan de oostzijde van den weg, ligt eene 

 strook grond van ongeveer 15 pas breed, die den naam 

 draagt van pedatieweg, welke naam in zooverre juist is, 

 dat dit stuk grond geheel en al aan de pedaties is over- 

 gelaten en er zich niemand verder om bekommert. Breede 

 modderplassen van somtijds 3 voet diep , kenmerken hem 

 in den natten moeson en het zoude, vooral in dezen tijd 

 van het jaar, wenschelijk zijn den weg door bordjes op eene 

 kennelijke wijze aan te duiden, ware het niet dat de in- 

 lander van ouds her aan zulke communicatie-middelen 

 gewoon was. 



Aan weerszijden van den rijweg zijn voor den afvoer 

 van het water slooten gegraven , waarvan de aarde naar 

 den buitenkant in den vorm van kleine borstweringen 

 opgeworpen is, die er ons terstond aan herinneren, dat 

 wij ons op den grooten militairen weg, door Daendels 

 aangelegd, bevinden. Zouden deze borstweringen niet ge- 

 bruikt mogen worden, tot het stoppen der gaten in den 

 pedatieweg ? 



Links, onmiddelijk naast de post, is een kampong die 

 zich meer en meer uitbreidt over een stuk grond, dat 

 vroeger een vanilletuin was en waar wij nog eenige spich- 

 tige dadap boomen (Erythrina) zien uitsteken, zeer toe- 

 passelijk op de magere jaren der vanille-cultuur. 



De broederlijk naast elkander voortloopende wegen , die 

 het slechts enkele keeren niet goed samen kunnen vinden, 

 worden van weerskanten door pagers (heggen) bepaald, 

 waartusschen hier en daar witgekalkte paaltjes de ingan- 

 gen aanduiden der erven van de hier wonende Europeanen 

 en waarachter zich een dicht geboomte verheft , hoofdza- 

 kelijk bestaande uit kalapa en andere vruchtboomen. 



Na onder de uitgestrekte bogen van een paar wariengiens 



