297 



Lom., enz. enz. waartusschen zich van tijd tot tijd de 

 sneeuwwitte Pancratium zeylanicum Linn. vertoont en de 

 Hydrocolyle asialica Linn. als een beeld der voorzichtigheid, 

 hare uitloopers op elk veroverd terrein eerst vast beves- 

 tigt, alvorens hare tirailleurs tot nieuwe veroveringen uit 

 te zenden. 



Onmiddelijk aan den waterkant vinden wij : Mazus rugosus 

 Lour., Polygonum barbalum Linn., Pogoslemon auricularia 

 Hassk., Cyanotis crisfata Roem. et Schult. , alsmede de ge- 

 acclimatiseerde vreemdeling Limnocharis Plumievii ', terwijl 

 op plaatsen waar de stroom weinig langs den kant trekt, 

 Hydrilla najadifolia Zoll. et Moritz. in groote hoeveelheid 

 voorkomt. Hier en daar ontmoeten wij Nymphalis aceris 

 God. en Polyommaius Rosimon Fab. die onder de vaste be- 

 woners der rivierboorden behooren. 



Wij gaan langs een ander paadje den oever weder op, 

 en wandelen onder vruchtboomen over het erf van eenen 

 inlander, die, zoodra hij ons ziet aankomen, in de verte 

 ons reeds toeroept «tabeh toean! 11 ; zoo is de inlander, al- 

 tijd even beleefd en voorkomend. Hoe meer men zich 

 van den grooten weg verwijdert, hoe meer men dit ondervindt. 

 Dan klinkt het dikwerf uit het huis «mampier toean !" 

 en zoo wij hieraan voldoen , wordt er eene schoone mat 

 over de balee-balee gespreid en zitten wij neder, omringd 

 door de bewoners en buren , die op eene andere balee- 

 balee plaats nemen of wel op den grond neerhurken. 



Bij zulke gelegenheden ontbreekt het niet aan vragen. 

 Zoo werd ik eens door eene oude vrouw lastig gevallen , 

 bij wie 's nachts een diefstal had plaats gehad, met het 

 verzoek haar te willen opgeven, waar de dieven zich op- 

 hielden en waar het gestolen goed was, daar ik hiertoe 

 toch voorzeker in staat was door middel van den grooten 

 kijker, waarmede zij mij misschien op den een of anderen 

 avond naar den hemel had zien kijken. Hoewel ik haar 

 verklaarde hiertoe niet in staat te zijn, werd deze verklaring 

 door haar meer als onwil, dan als onmacht beschouwd. 



DL. XXXI. 20 



