310 



sluimerende leven in ons binnenste op en naarmate wij 

 haar meer beschouwen, zullen ook de onbepaalde, nevel- 

 achtige vormen ons meer en meer duidelijk en verlichaam- 

 lijkt voorkomen. Van het vuur dat haar leven doortintelt, 

 stort zij in onze aderen uit. In de natuurbeschouwing 

 ligt een bron van hooge en edele gewaarwordingen. Daar 

 laven wij ons aan de volle borst der eeuwigbarende en 

 wij gevoelen ons daar zoo wel, want wij zijn bij onze moeder. 

 Even als de kunstzin wordt opgewekt en ontwikkeld 

 door de aanschouwing van schilderstukken en beelden van 

 groote meesters, evenzoo worden de indrukken in ons ge- 

 moed versterkt en verlevendigd door de aanschouwing der 

 natuur; en die indrukken te zamen , die door de bescha- 

 ving als door een klankbodem worden versterkt, doen de 

 gestemde snaren in ons binnenste klinken en vormen die 

 zachte en diepe accoorden der menschheid , die het geeste- 

 lijke oor streelen als het gezang der uranische muze. 



In de wisseling der jaargetijden heeft men terecht een 

 grooten invloed op den mensch gezien. Hoe meer wij in de 

 natuur ons zelve terugvinden, des te meer worden wij door 

 haar aangetrokken, des te meer invloed oefent zij op ons 

 uit. De wisseling der jaargetijden , vertoont ons de levens- 

 phasen van elk individu, van af de jeugdige lente tot den 

 grijzen, strammen winter en toch ligt in deze zich steeds her- 

 halende wisseling , die weder met het ontwakende leven 

 aanvangt, iets blijvends. 



In Lebensfluthen , im Thatensturm : 



Wall 1 ich auf und ab, 



Wehe hin und her ! 



Geburt und Grab , 



Ein ewiges Meer, 



Ein wechselnd Weben , 



Ein glühend Leben , 



So schafF ich am sausenden Webstuhl der Zeit, 



Und wirke der Gottheit lebendiges Kleid. 



Goethe. 



