

329 



regen van den westmoeson langs de begroeide bergwanden 

 zacht nederzakt en door het kleine traject weinig aardach- 

 tige stoffen medevoert, zijn voorzeker gunstige omstandig- 

 heden voorhanden voor eene diergelijke vorming van drijf- 

 tillen. Volgens de verzekering van een ooggetuige had 

 zich, eenige jaren geleden, werkelijk een diergelijk til in 

 een meer te Tjikoeja naar de oppervlakte opgeheven, die 

 zich spoedig met struiken enz. bedekte en door den wind 

 bewogen, nu eens tegen den eenen dan eens tegen den an- 

 deren oever aandreef. 



Laat ons nu, daar de zon reeds ter kimme begint te 

 neigen, onze terugreis aannemen , wel voldaan over de groote 

 bijdrage tot ons herbarium. 



De vlinders die wij over dag hier en daar uit de bloe- 

 men hun voedsel hebben zien putten, zijn reeds geheel 

 verdwenen; alleen de Saturnia atlas Eab. met haar flad- 

 derende vlucht ontmoeten wij reeds als een voorbode van 

 het rijk der duisternis. 



De frischheid neemt meer en meer toe en de geuren der bloe- 

 men , die niet meer aan eene te spoedige omzetting door 

 de warmte zijn blootgesteld, verspreiden zich en wekken 

 ons op, waartoe misschien wel zal bijdragen de groote 

 ontwikkeling van ozon. Wel verre dat ons de vermoeid- 

 heid, na die lange wandeling, als het ware voor de bui- 

 tenwereld zoude sluiten , gevoelen wij in ons een soort van 

 welbehagen en lichtheid ontstaan, die ons den avondstond 

 tot een waar genot maakt en ons, zonder dat wij aan den 

 langen weg denken, reeds op de hoogte bij de Tjipinang 

 heeft teruggevoerd , waar wij voor onzen tocht naar de ra- 

 wah hebben uitgerust. 



Als een groote schijf van vuur staat de zon nog even 

 boven het geboomte, dat de westerkim bepaalt, en beschijnt 

 ons met een aangenaam verzwakt licht , als wilde zij den 

 laatsten indruk van haar dagleven zoo zacht mogelijk ma- 

 ken. Langzamerhand onttrekt zij zich aan ons oog achter 

 de boomgroepen. Nog worden de toppen der hooge palm- 



dl. xxxi. 22 



