VAN BINAIRE METAALLEGEERINGKN. 9 



Deze Levolsche proeven, terecht zeer bekend geworden, zijn 

 onder gelijke omstandigheden genomen; de uitkomsten derhalve 

 vergelijkbaar. De cijfers der laatste kolom hebben slechts relatieve 

 waarde; wij weten nu dat de gehalteverschillen tusschen centrum 

 en buitenlagen geene constante waarden geven maar dat zij samen- 

 hangen met de wijze van stolling, in 't bijzonder met de snelheid. 

 Niet juist is later de slotsom gebleken door Levol uit zijne waar- 

 nemingen getrokken, dat de groote mate van gelijkslaehtigheid, 

 welke het vastgeworden alliage van omstreeks 720 duizendsten 

 zilver vertoont, zijn oorsprong hieraan dankt, dat de vloeibare, 

 zoowel als de vaste legeering van dat gehalte uit de chemische 

 verbinding Ag.^Ca^ (in tegenwoordige schrijfwijze) bestaat, terwijl 

 alle andere legeeringen zonden zijn opgebouwd uit deze verbinding 

 benevens uit vrij zilver — of koper. Intusschen werd deze mee- 

 ning vrij algemeen aangenomen en werd het uit atoomgewichten 

 berekende gehalte van 718.93 duizendsten, met zijn grooten schijn 

 van nauwkeurigheid (bij de nu geldende atoomgewichten zoude het 

 718.0 zijn) tot op den huidigen dag in de metallurgische literatuur 

 overgenomen, als zijnde dat der zilver-koperlegeering welke tot een 

 homogene vaste legeering stolt. 



Dit „alliage van Levol" bleek later te zijn: het cutektikum van 

 zilver-koper, geene verbinding dus. 



In 1874 heeft Roberts Austen ! ) bij een onderzoek naar de 

 stollingsknrven van zilver-koper-legeeringen (het eerste, maar ook niet 

 zeer juiste, van dien aard) als zijne ineening uitgesproken — evenwel 

 niet afgeleid uit de gevonden stolkurven — dat er verband moest 

 bestaan tusschen de liquatie dier legeeringen en hunne stollings- 

 snelheid. Hij heeft getracht door eenige proefnemingen daarvan 

 bevestiging te vinden, en goot daartoe zijn materiaal van verschil- 

 lend gehalte in een [ ] chaniottevorm , geplaatst in een dikke zand- 

 laag in een vuurvasten kroes; door mindere of meerdere verhitting 

 van den kroes kon de vorm vóór het gieten verschillende tempera- 

 turen aannemen; de warmteafgifte, en dus de stollingsduur, lieten 

 zich zoodoende wijzigen. De uitkomsten in vereenvoudigden vorm, 

 waren de volgende (op elk der gietstukken werd een groot aantal 

 proeven genomen): 



') Journ. Chem. Soc. 27 197 (1874). Proc. Roy. Soc. 23 492 (1875). 



