VAN BINAIRE METAALLEGEERINGEN. 23 



van de üquatieverschijnselen bij zilver-koperlegeéringen, zijn het 

 wederom drie punten die vooral de aandacht trekken. Dit zijn A het 

 mikroskopisch onderzoek; B de samenhang tusschen liquatie en snelheid 

 van stolling; C een schematische berekening der maximale liquatie. 

 Zij worden achtereenvolgens besproken. 



A. Mikroskopisch onderzoek van slijpvlakken der bestudeerde 

 legeeringen, genomen loodrecht op de lengterichting der munttinnen 

 heeft bij veelvuldige herhaling en verwisseling van materiaal nim- 

 mer eenige bevestiging gegeven van de meening door Behrens uit- 

 gesproken over den bijzonderen aard der kristallisatie die de liquatie- 

 verschijnselen tengevolge zoude hebben (waarover reeds boven werd 

 gehandeld). Er is noch bij de zilver- noch bij de koperrijkere legee- 

 ring sprake van een overheerschende richting van mikroskopische 

 kristalgroepeeringen loodrecht op de wandrichting met een toene- 

 mende vertakking naar het midden. Ik voeg ter verduidelijking 

 eenige mikrophotografïën bij van slijpvlakken , gelegen zooals zoo 

 juist werd aangegeven. De vlakken werden gepolijst 1 ), door aan- 

 loopen geëtst en daarna gephotografeerd. De pijl bij de repro- 

 ductie geeft de richting aan loodrecht op de meest nabijgelegen 

 zijkant van het onderzochte monster. 



1. Randgedeelte van een slijpvlak. Gehalte legeering 0.945. 

 Witte zilverkristallieten , waartusschen onregelmatige afscheidingen, 

 uit eutektikum bestaande (Fig. 7). 



2. Zelfde slijpvlak als 1, maar een gedeelte verder van den 

 rand gelegen (de streping is evenals in Fig. 7 een gevolg van on- 

 volledige polijsting. (Fig. 8.) 



3. Gehalte der legeering 0.636. Slijpvlak onmiddelijk naast de 

 zijkant genomen. Koperkristallen -f- eutektikum. (Fig. 9.) 



4. Slijpvlak als 3; gedeelte meer uit het midden van de doorsnede 

 genomen. (Fig. 10.) Alle vergrootingen zijn 240 X lineair. 



B. Aansluitende aan de gegeven voorstelling van het oorzakelijk 

 verband tusschen liquatie en het stollingsproces zooals dit uit de 

 bekende stolfiguur moet worden afgeleid , kan men , verder gaande, 

 een eenigszins quantitatieve betrekking tusschen den omvang der 

 liquatie en de snelheid waarmede stolling in vergelijkbaar materiaal 

 plaats heeft, vaststellen. Daaraan moet de opmerking voorafgaan 

 dat de eigenlijke liquatie (voorloopig steeds van zilver-koperlegeeringen 

 sprekende) zooals men die begrijpt als het gehalteverschil tusschen 

 de gedeelten met de meest uiteenloopen de gehalten , i. c. her. midden 



*) Het polijsten der zilverrijkere legeeringen is door de zachtheid van dit materiaal 

 nogal bezwaarlijk. 



