VAN HET ADEELIJKE BLOEDVATENSTELSEL BIJ DE KEPTILIËN. 9 



7, v a' r, v a' l, dat zich, wanneer de vena renalis revehens communis reeds ge- 

 heel den mesonephros verlaten heeft, naar voren toe zich nog over een aanzien- 

 lijk aantal elkander opvolgende dwarssneden laat vervolgen en door dwars- 

 takken met de vena cardinalis anastomoseert. In die anastomosen monden de 

 hier gelegen venae intervertebrales uit en wanneer derhalve in de volgende 

 ontwikkelingsstadiën het vooreinde der vena cardinalis oblitereert, wordt het 

 duidelijk, dat de hier gelegen venae intervertebrales in de naar voren zich uit- 

 strekkende verlengsels der vena renalis revehens communis uitmonden. 



Het in de vorige ontwikkelingsstadiën reeds herhaaldelijk beschreven verleng- 

 sel is nog omvangrijker geworden. Naar achteren toe vormt het als het ware 

 eene onmiddellijke voortzetting' van de geslachtsklier ; het steekt hier vrij in de 

 lichaamsholte uit en bestaat aanvankelijk uit geheel indifferente cellen, die 

 gaandeweg, meer naar voren toe, op levercellen beginnen te gelijken. .Nog 

 verder naar voren toe dringt de vena renalis revehens communis in dit ver- 

 lengsel ; gelijktijdig rukt het dichter naar den rugwand der lever, waarmede 

 het ten slotte geheel vergroeit en op die wijze het bloed uit den mesonephros 

 naar de lever voert, waar de vena renalis revehens communis zich in de vena 

 cava inferior uitstort. Op talrijke elkander opvolgende dwarse doorsneden blijft 

 de samenhang voortbestaan ; dan splitst zich de breede band in twee gedeelten, 

 een breed lateraal en een smal mediaal gedeelte — zie pi. IL, fig. 2 — ; het 

 breede laterale gedeelte, dat nog geheel dezelfde structuur als die der lever bezit, 

 maakt zich weldra van de lever geheel los en blijft als een dik verlengsel 

 tusschen rechter mesonephros en mesenterium nog op talrijke doorsneden voort- 

 bestaan, om dan eindelijk, terwijl het meer en meer een indifferente structuur 

 aanneemt, geheel te verdwijnen — zie pi. II., fig. 3 bij W — , de smalle mediale 

 band, eigenlijk slechts uit twee strengen van peritoneaalepithelium bestaande, 

 blijft met de lever verbonden ; nog meer naar voren toe, waar bovengenoemd 

 breed verlengsel ophoudt te bestaan, worden de beide peritoneaal-epithelium- 

 strengen weder uit elkander gedrongen door bindweefsel, 't welk zich daar tus- 

 schen inschuift en dat zich onmiddellijk in splanchnopleura der rechter long 

 voortzet, terwijl eindelijk, wanneer men doorsneden onderzoekt die nog dichter 

 bij den kop zijn gelegen, ook de splanchnopleura der linker long, die veel ver- 

 der naar achteren reikt dan de rechter long, met het bindweefsel van den sinus 

 Cuvieri sinister (mesocardium superius) begint te vergroeien. 



Stadium V. De MüLLER'sche gang is aangelegd, de pronephros begint te 

 oblitereeren. Het belangrijkst zijn de verhoudingon der venae renales revehentes, 

 die ons het volgende leeren. Over het grootste gedeelte harer lengte gescheiden, 

 vereenigen zij zich meer naar voren toe tot een gemeenschappelijken stam, die 



A 2 



NATTJUrk. VERH. DEE KONINKL. AKADEMIE. DEEL XXIX. 



