VAN HET ADERLIJ KE BLOEDVATENSTELSEL BIJ DE EEPTELIËN. 15 



(posterior). In hoeverre het juist is de bovengenoemde ader als vena cava inferior 

 (posterior) te bestempelen, kan alleen door eene nauwkeurige vergelijking der 

 embryologische verhoudingen bij de Anamnia met die der Amniota in het licht 

 worden gesteld. Daarentegen dwaalt Rathke, wanneer hij beweert, dat: „der ge- 

 meinschaftliche Stamm d. i. de vena renalis revehens communis, de vena cava 

 inferior (posterior) van Rathke, sich (in jonge ontwikkelingsstadiën) sogleich zu 

 der rechten Halfte der Leber begiebt, sich an dieser nach unten, vorne und 

 links hinwandt und zuletzt dicht vor der Leber und dicht hinter dem rechten 

 Ductus Cuvieri in die rechte Nabel vene übergeht" en dat eerst in de latere 

 ontwikkelingsstadiën de vena renalis revehens communis de lever binnendringt, 

 met de leveradern anastomoseert en zoo haar bloed door de lever doet afvloeien. 

 In geen enkel stadium der ontwikkeling stort zich de vena renalis revehens 

 communis in de vena umbilicalis uit. 



Rathke deelt verder mede, dat van de beide umbilical venen de linker obli- 

 tereert en de rechter alleen blijft voortbestaan, die zich in de latere stadiën der 

 ontwikkeling tot vena abdominalis impar vervormt. Ik heb echter gevonden, 

 dat niet de linker, maar de rechter vena umbilicalis oblitereert en dat niet de 

 rechter maar de linker blijft voortbestaan en vena abdominalis impar wordt. 

 Geheel in overeenstemming met hetgeen ik bij de hagedissen gevonden heb, 

 staan de waarnemingen van Hochstetter (3) bij de vogels, die eveneens aan- 

 geeft, dat bij het hoen bijv. de rechter navelader geheel te gronde gaat en de 

 linker alleen overblijft, die in de latere ontwikkelingsstadiën, wanneer de navel 

 zich begint te sluiten, naar de ventrale middellijn rukt. Dat, zooals Rathke 

 beweert „die Vena umbilicalis niemals an der Leber Zweige abgïebt" berust 

 zeer zeker op een misverstand, zooals ook Balfour (2) reeds opmerkt. 



Hochstetter (4) heeft het eerst op het voorkomen van den hoogst eigen- 

 aardigen mesenteriaalband der vena renalis revehens communis (vena cava in- 

 ferior: Hochstetter) bij Lacerta agilis en L. viridis opmerkzaam gemaakt. 

 Bij Lacerta agilis und viridis — zoo zegt hij — zeigen frühe Entwicklungs- 

 starlien des Hohlvenengekröses einige Aehnlichkeit mit der entsprechenden beim 

 Hiihnchen : withrend aber bei diesem ara entwickelten Tier ein Hohlveneno-e- 

 kröse nicht mehr nachzuweisen ist, findet man bei Lacerta viridis im ausgebil- 

 deten Zustande ein Hohlvenengekröse vor, wie es den Verhaltnissen bei Vögel- 

 und Saugerembryonen entspricht. 



Bij jonge embryonen vertoont de vena caudalis nog eene eigenaardigheid, 

 die eveneens reeds door Rathke is waargenomen en welke hierin bestaat, dat 

 genoemde ader aan het staarteinde zich in een netwerk van vaten oplost, die 

 verder naar voren toe zich tot een gemeenschappelijken stam vereenigen, naar 



