OOSTELTJK DEEL VAN OVERIJSSEL VETtEICHTE GRONDBORINGEN. 11 



Bij het raadplegen van deze tabel moet het ieder treffen, dat de glaukoniet- 

 korrels in de boorpunten III, I en VI op het Mekkelenberger veld en te Wier- 

 den reeds op zulk een geringe diepte optreden. Eene beschouwing onzer schets 

 der verschillende boorprofielen leert echter, dat deze korrels op eerstgenoemd 

 punt een bestanddeel van eene zand- en grintafzetting vormen, die wegens hare 

 ligging boven de grondmoraine als eene postgiacifde afzetting moet bepaald 

 worden (zie blz. 23 en 24). Zijn wij nu geneigd, het optreden van glaukoniet- 

 korrels reeds op een diepte van 0.90 M. in boorpunt VI op dezelfde wijze te 

 verklaren, daar deze korrels er tot de bovenste lagen der dikke op het prae- 

 glaciaal diluvium rustende zand- en grintvorming beperkt zijn, de geringe diepte 

 waarop wij glaukonietkorrels reeds in boorpunt I op het Mekkelenbergerveld 

 hebben waargenomen, moet, gelijk de derde kolom ons leert, uit de hoogere 

 ligging van het praeglaciaal diluvium daar ter plaatse verklaard worden. 

 Wanneer wij laatstgenoemde verschijnsels bij de berekening der gemiddelde 

 diepte, waarop de glaukonietkorrels voor het eerst op de genoemde plaatsen van 

 Overijssel optreden, in acht nemen, dan zullen wij voor Wierden en Almelo een 

 grootere diepte verkrijgen, dan wij in onze tabel hebben aangegeven. 



Het zal nu misschien niet al te gewaagd zijn, uit het hier medegedeelde de 

 gevolgtrekking te maken: 1°. dat de oprichting van den tertiairen ondergrond in 

 dit gedeelte van Overijssel grootendeels gedurende het praeglaciale tijdperk heeft 

 plaats gehad, 'doch ook nog in het begin van den glaciaaltijd heeft voortgeduurd 

 en 2°. dat deze opheffing — die waarschijnlijk een einde nam, toen het landijs 

 zóó dicht genaderd was, dat de rivier de Vecht geen kracht meer had, om tegen 

 de, enorme hoeveelheden grint- zand- en slib meevoerende gletscherbeken in te 

 stroomen — eene zóó hooge ligging der heuvels van Ootmarssum boven de ten 

 westen gelegen landen (tot 75 M. : {- AP.) ten gevolge had, dat zij door 

 laatstgenoemde wateren niet meer bespoeld konden worden en eene dikte- 

 toename van het glaciaal gelaagd diluvium op die punten dus onmogelijk was. 

 Ook de Rijn, die, gelijk vroeger reeds werd aangetoond *, zich in den praegla- 

 ciaaltijd naar het noorden wende en zelfs tot aan Sneek toe hare rolsteeneu 

 kon meevoeren, heeft veel materiaal tot de vorming van het praeglaciaal en 

 glaciaal gelaagd diluvium te Wierden, Almelo en Ootmarssum geleverd en moet 

 dit in oostwaartsche richting over deze streken uitgestort hebben. Daar deze 

 rivier een veel machtiger stroom was dan de Vecht, zal zij langer aan den 

 aandrang der gletscherbeken hebben weerstand geboden en dus zijn voort- 



* Lobié 1. c. blz. 96 en 97 en Van Cappelle, Quaternaire ancien 1. c. blz. 133 en Bijdrage tot 

 de kennis enz. blz. 168. 



* 



