16 GEOLOGISCHE RESULTATEN VAN EENIGE IN WEST-DRENTHE EN IN HET 



Sneek de toename der kleine fragmenten van noordelijke gesteenten in de onder- 

 liggende zandvorming eerst door een zeer nauwkeurig onderzoek konden aan- 

 toonen) en hadden wij ongetwijfeld eene plaatselijke verdringing der steeds voort- 

 rukkende gletscherbeken door de in de tegengestelde richting stroomende rivie- 

 ren als middel ter verklaring aangenomen. 



Nu wij echter boorpunt VIII te Wierden in verband hebben kunnen be- 

 schouwen met boorpunt III te Meppel en met de diepe boring te Sneek, nu 

 kan het niet meer betwijfeld worden, dat de zelfde oscillatie, waarmede de bo- 

 ringen te Meppel en te Sneek ons bekend hebben gemaakt, zich ook nog te 

 Wierden heeft doen gevoelen *. 



Nu wij weten, dat in den tegenwoordigen tijd het landijs aan de westkust 

 van Zuid-Groenland op enkele plaatsen aan het vooruitgaan is, op andere 

 plaatsen zich terugtrekt f kunnen zulke oscillatorische bewegingen van het 

 diluviale landijs niemand meer vreemd toeschijnen. 



Hoewel dus de drie besproken boorpunten te Sneek, Meppel en Wierden 

 eenigszins van de overige in dit opstel behandelde boorpunten afwijken wat de- 

 betrekkelijke hoeveelheid zuidelijke en noordelijke gesteenten op de verschillende 

 diepten betreft, toch kunnen zij omtrent hetgeen wij zooeven over de ontwikke- 

 ling van het glaciaal gelaagd diluvium op verschillende punten van ons land 

 gezegd hebben geen twijfel doen rijzen : naarmate de rivieren langzamerhand in 

 transporteerend vermogen afnamen of beter uitgedrukt, naarmate de gletscherbeken 

 hoelanger zoo meer aan kracht wonnen en het rivierwater verdrongen, bereikten 

 de zuidelijke steenbrokken Sneek niet meer eu kwam dus Glaciaal gelaagd 

 skandinaafsch diluvium tot ontwikkeling, terwijl te Meppel nog uit gemengd 

 marteriaal samengestelde afzettingen geboren werden. 



* Na het afsluiten dezer verhandeling ontving ik van Dr. Lomé een nummer van de Nieuwe 

 Provinciale Brentsche en Asser Courant (27 Mei 1890), waarin hij de resultaten eener boring be- 

 schrijft, die onlangs van Rijkswege te Ommerschans is verricht. Deze boring leerde hem eene, op 

 een diepte van 16.40 M. — AP. liggende, 3.90 M. dikke laag Eijndiluvium tusschen Gemengd di- 

 luvium kennen, voor welk verschijnsel hij evenals wij //eene tijdelijke vermindering van het water, 

 '/dat uit het noordoosten afvloeide en keien en grint van daar aanvoerde", aanneemt. 



Wil Lohié nu deze tijdelijke vermindering hetzij door eene oscillatie van het landijs, hetzij door 

 een //tijdelijke verlegging der verschillende waterstroomen" verklaren, //die van uit het noordoosten 

 en het zuiden naar elkander toevloeiden, waardoor de laatste meer invloed konden krijgen", na het- 

 geen de drie boorpunten te Meppel, Sneek en Wierden aan het licht hebben gebracht, moet ook 

 voor het boorprofiel te Ommerschans, welke plaats op dezelfde noordwest — zuidoostwaarts gerichte 

 lijn gelegen is, eerstgenoemde verklaring aangenomen worden. 



f N. O. Holst. Berattelse om en ar 1880 i geologiskt syfte fóretagen resa till Grönland (Sveriget 

 Geol. Untersökninff Ser. C, Afhandl. och uppsatser No. 81.) 



