22 GEOLOGISCHE RESULTATEN VAN EEN1GE IN W EST-DRENTHE EN IN HET 



"voor eene ouderdomsbepaling van de keimergel op het gebied van het Skandinaafsch 

 diluvium niet zonder gewicht. 



Terwijl nu de grondmoraine in het oosten van Overijssel hetzij op glaciaal 

 gelaagd gemengd diluvium, hetzij onmiddelijk op praeglaciaal diluvium (zooals 

 in boorpunt IV) rust en dus meer of minder talrijke zuidelijke gesteenten 

 geabsorbeerd heeft, treft men steensoorten van laatstgenoemden oorsprong niet 

 in de blokleem aan, waaruit de Bisschopsberg is samengesteld, hetgeen wegens 

 hare ligging op glaciaal gelaagd skandinaafsch diluvium te begrijpen is. 



Dat de grondmoraine in het oosten van Overijssel hier en daar door de 

 gletscherbeken van het zich terugtrekkende landijs verwoest is geworden, was 

 uit hetgeen reeds in andere deel en van ons land daaromtrent bekend is geworden, 

 te verwachten. 



Zeer merkwaardig is ten opzichte van deze vraag boorpunt II van het Mekke- 

 lenbergerveld : het ontbreken van de keimergel in den ondergrond van dit punt, 

 dat met de nabijgelegen boorpunten IV en III, waar deze vorming wel ontwikkeld 

 is, in één van het noordoosten naar het zuidwesten gerichte lijn gelegen is 

 (zie het schetskaartje op blz. 5) en dat zich even hoog als laatstgenoemd punt 

 boven AP. verheft, moet ons vooral daarom treffen, omdat dit verschijnsel niet 

 van eene verheffing van het praeglaciaal diluvium het gevolg is, gelijk eene 

 beschouwing van het betreffende boorprofiel leert. 



Een oppervlakkig onderzoek der verschillende grondsoorten zo'u er ons nu 

 allicht aanleiding toe kunnen geven, aan te nemen, dat het ontbreken der 

 grondmoraine op dit punt door de hoogere ligging van de, vóór den aankomst 

 van het landijs gevormde, afzettingen der gletscherbeken moet verklaard worden. 

 Door een nauwkeurige studie komt men echter spoedig tot de overtuiging, dat 

 de grondmoraine zich op dit punt wel ontwikkeld heeft, doch later door erosie 

 weder verdwenen is. Wij zien toch onder een 1.30 M. dikke laag fijn zand 

 (Zanddiluvium van Staring) in boorpunt II zand liggen, dat naar beneden 

 steeds leeinachtiger wordt en behalve enkele graniet- en vuursteenbrokjes, talrijke 

 2 cM. groote zuidelijke gesteenten insluit. Naar onderen zien wij nu deze 

 gesteenten van zuidelijken oorsprong' langzaam verminderen, doch de noordsche 

 gesteenten zoodanig toenemen, dat op een diepte van 4.50 M. reeds een zeer 

 leemachtig, doch nog duidelijk gerold zand ligt, waarmede bijna uitsluitend 

 noordelijke en in 3 cM. groote fragmenten voorkomende steensoorten (hoofd- 

 zakelijk graniet, dioriet, losse veldspaath en vuursteen) gemengd zijn. Niet 

 alleen het feit, dat wij op geen enkel boorpunt zooveel noordsche gesteenten in 

 het glaciaal gelaagd gemengd diluvium hebben aangetroffen, doch nog een 

 tweetal andere verschijnselen hebben ons geleerd, dat op een diepte van 4.50 — 



