16 DE SAMENSTELLING VAN HET DUINZAND VAN NEDERLAND. 



glycerine, petroleum enz. Bij het geheele onderzoek der duinzandkorrels werd 

 dan ook steeds aangevangen alle korrels in een bad van benzol te bezien. Men 

 overgiet hiertoe eenvoudig de korrels op een horlogeglas met deze vloeistof en 

 beziet ze zoo onder het mikroskoop. Het is merkwaardig hoe helder op deze 

 wijze de verschillende korrels worden, zoodat men met gemak de insluitsels en 

 inwendige structuur, die te voren dikwijls bijna onzichtbaar waren, kan bestudeeren. 



Voor de sterker lichtbrekende mineralen, bijv. wier brekingsindex van 1.7 

 tot 1.8 bedraagt, is echter ook benzol geen voldoend brekende vloeistof. Wij 

 moeten dan onze toevlucht nemen tot sterker brekende. Hiervan zijn er ver- 

 scheiden bekend, bijv. zwavelkoolstof (n = 1.63), monobroomnaphtaline (n = 1.66), 

 arsenikbromuur (n = 1.78) enz. Het makkelijkst voor ons doel is echter zich 

 van de zelfde zware vloeistoffen te bedienen, die tot scheiding der mineralen naar 

 het soortelijk gewicht dienen. Deze hebben bijna allen tevens een grooten brekings- 

 index. Zoo bijv. geconcentreerde joodkwik-joodkalium oplossing (n = 1.73), gecon- 

 centreerde joodkwik-joodbaryum oplossing (n = 1.77), joodmethyleen (n = 1.74). 

 Yan deze vond ik de laatste verreweg de aangenaamste vloeistof, welke dan 

 ook voor de sterker lichtbrekende mineralen voortdurend door mij gebruikt 

 werd. Tot granaat toe (n = 1.77) worden hierdoor alle mineraalkorrels van 

 hun relief bevrijd. (Bij de lichtere korrels, als augiet en hoornblende, doet men 

 goed, het joodmethyleen met een weinig benzol of xylol te vermengen, om het 

 omhoog drijven der korrels te voorkomen). 



Twee mineralen zijn er onder de in het duinzand voorkomende, die zoo 

 buitengewoon sterk brekend zijn, dat hun relief zelfs in joodmethyleen niet 

 weggenomen wordt. Dit zijn zirkoon (n = 1.99) en rutiel (n = 2.76). Bij 

 zirkoon gelukt het echter nog de korrels en kristallen in joodmethyleen veel 

 op te helderen, zoodat de merkwaardige insluitsels van dit mineraal kunnen 

 bestudeerd worden. De buitengewoon sterk brekende rutielkorrels blijven echter 

 hunne breede randschaduwen en hunne donkere oppervlakte behouden. 



Om het nadeel der te groote dikte der mineraalkorrels van het zand te ont- 

 gaan, heeft men dikwijls zijn toevlucht genomen tot het dun slijpen. Hiertoe moet 

 men de zandkorrels vooraf cementeeren door eene stof, die een groote vastheid 

 bezit, opdat bij het slijpen de zandkorrels er niet uitgeslepen worden. Men 

 heeft hiertoe een mengsel van zinkoxyd met waterglas, ook wel Wood's metaal 

 of zelfs gewone lijm voorgeslagen. Toch blijft het slijpen der zandkorrels op 

 deze wijze eene tijdroovende en uiterst bezwaarlijke bewerking, welke misschien 

 nog voor kwartskorrels, doch nauwelijks voor de veel hardere granaat- en spinel- 

 korrels uitvoerbaar is. 



Ik heb daarom ook het slijpen der korrels liever geheel vermeden en ver- 



