22 DE SAMENSTELLING VAN HET DUINZAND VAN NEDERLAND. 



zich vertoonden, waren nu slechts bleekgrijs. De uitdooving, die aan beide 

 zijden der tweelingsnaden ongeveer gelijk was, was 11° a 12°, zoodat het plagio- 

 klaasfragmentje tot andesien of labrador behoorde. 



CORDIËRIET. 



Cordiëriet is een magnesium-aluminium-silicaat, dat eenzelfde sp. g. (2.6 — 2.7) 

 heeft als kwarts. Daar het betrekkelijk zeldzame mineraal derhalve tusschen 

 de groote massa kwartskorrels der groep 2.60 — 2.70 voorkomt, zou het bijna 

 onmogelijk te vinden zijn. Aangezien echter enkele cordiërieten eenigszins 

 ijzerhoudend zijn, en ook soms talrijke insluitsels bezitten, komen eenige weinige 

 korrels van dit mineraal voor in de kalkspaatgroep (2.7 — 3.0). 



Men moet echter talrijke preparaten van korrels dezer groep doorzoeken eer 

 men een duidelijk pleochroïtisch korreltje van cordiëriet aantreft. 



Ik heb echter een paar malen duidelijk zulke korrels aangetroffen, die bij 

 draaiing boven den polarisator van zacht blauw veranderden in kleurloos. Dit 

 buitengewoon kenschetsende pleochroïsme deed de cordirëiet in eens als zoodanig 

 herkennen, te meer daar de overige optische eigenschappen dier korrels geheel 

 in overeenstemming waren met die van dit mineraal. Yooreerst de geringe 

 brekingsindex (n=1.54), zoodat de korrels, evenals die van kwarts, in gewoon 

 licht in canadabalsem bijna geen relief vertoonden. In gepolariseerd licht onder- 

 scheiden zij zich echter van kwarts door de veel geringer dubbelbreking, zoodat 

 de polarisatiekleurcn veel bleeker waren. Een ander zeer merkwaardig onder- 

 scheidingsmiddel voor cordiëriet zijn de buitengewoon karakteristieke haardunne 

 sillimannietnaaldjes, die er talrijk in voorkomen. Ieder die cordiëriet eenmaal, 

 bijv. in de cordiërietgneissen van Saksen, onder het mikroskoop gezien heeft, 

 treft dit bijna standvastig insluitsel zoo, dat hij het mineraal later onmiddellijk 

 weer herkent. 



Aan deze tallooze haartjes herkent men de cordiëriet ook, indien deze, zooals 

 dikwijls voorkomt, niet of niet merkbaar dichroïtisch is, want al wordt het mine- 

 raal ook „dichroïet" genoemd, zoo zijn slechts enkele (waarschijnlijk de ijzerrijkste) 

 variëteiten dichroïtisch van blauw tot kleurloos. De karakteristieke insluitsels 

 echter, vereenigd met den zwakken brekingsindex en dubbelbreking, doen in 

 de groep 2.70 — 3.00 nog verscheidene kleurlooze cordiërietkorrels ontdekken. 



De cordiëriet is weer voor de afkomst der duinzandmineralen zeer belangrijk, 

 daar het bijna uitsluitend als bestanddeel der gneissen voorkomt, die zelfs variëteiten 



