DE SAMENSTELLING VAN HET DUINZAND NAN NEDERLAND. 27 



groep aanwezig zijn. Yerder komen in diezelfde groep o. a. verscheidene epidoten, 

 eenige toermalijnen en de hierboven vermelde apatietkorrels voor. 



De amphiboolkorrels bestaan hoofdzakelijk uit talrijk vertegenwoordigde bruine 

 en groene hoornblende ; daarnaast komen minder talrijk korrels van bleekgroene 

 actinolieth (straalsteen), van blauwgroene smaragdiet, en eindelijk zeer zeldzaam 

 enkele korrels van indigoblauwe glaukophaan voor. 



Hoornblende. De eigenlijke hoornblende komt, gelijk bekend, in de gesteenten 

 in tweederlei variëteiten voor : de zoogen. gemeene hoomblende, die bijna altijd 

 een groene kleur heeft, en de basalüsche hoornblende *), welke doorgaans bruin 

 is. Beide soorten van hoornblende komen als korrels in het duinzand voor en 

 zijn onmiddellijk herkenbaar aan hun buitengewoon sterk pleochroïsme. 



Het meest karakteristiek doet zich de hoomblende voor, indien men de korrels 

 verbrijzelt. Wegens de uitstekende prismatische splijtbaarheid van het mineraal 

 krijgt men hierdoor tal van dunne rechtlijnig en evenwijdig begrensde splijt- 

 blaadjes, waaraan men vooral de optische eigenschappen goed kan waarnemen. 



Dadelijk valt de slechts middelmatig sterke dubbelbreking in het oog, door- 

 dat de blaadjes slechts met flauwe kleuren polariseeren, terwijl epidoot- en augiet- 

 fragmenten levendiger kleuren vertoonen. 



De uitdoovingen ten opzichte van de lengterichting der blaadjes is zeer uit- 

 eenloopend. Talrijke keeren mat ik uitdoovingshoeken van 12° en 13°, doch 

 ook eenige malen grootere van 17° en 18°. 



Het pleochroïsme der hoornblende-splijtstukken is zeer groot : de kleur der 

 bruine hoornblende wisselde af van bruinzwart (volgens de elasticiteits-as c) 

 tot heldergeer (in een richting loodrecht. daarop) ; het absorptie-verschil was bij deze 

 amphibool dus ook buitengewoon sterk (het grootst volgens de elasticiteits-as c). 

 Bij de groene hoornblende was het verschil van kleur en lichtintensiteit niet zoo 

 buitengewoon sterk : de kleur wisselt meer af tusschen geelgroen (volgens elast. 

 as c) en blauwgroen (loodrecht daarop). 



Tusschen de beide variëteiten van bruine en groene hoornblende komen 

 allerlei overgangen voor, n. 1. amphibolen van verschillende bruingroene en 

 sapgroene tinten, die echter allen een zeer sterk dichroïsme vertoonen. 



Grootendeels bestaan de hoorn blendekorrels en hunne fragmenten uit enkel- 

 voudige kristallen ; enkele malen komen tweelingen voor, met een tweelingsnaad 

 die evenwijdig aan de lengte-as loopt. 



* Ofschoon de naam //basaltische lioornblende" eigenlijk geen wetenschappelijke is, daar de basalten 

 geen hoornblende-gesteenten zijn (//andesietische hoornblende" ware juister), is deze tegenwoordig, 

 in petrographische beschrijvingen nog algemeen gebezigde naam ook door mij hier nog gebruikt. 



