28 DE SAMENSTELLING' VAN HET DUINZAND VAN NEDERLAND. 



Aan insluitsels is de hoornblende betrekkelijk arm. Yooral onder de splijtblaadjes 

 ■vindt men er verscheidene, die ideaal zuiver zijn. Er zijn er ook, die enkele sterk- 

 brekende kleurlooze zirkoon-zuiltjes en licht-geelbruine wigvormige titaniet- 

 kristalletjes bevatten. Slechts zelden nam ik hoornblenden waar, die zeer rijk 

 waren aan insluitsels : deze waren soms doorspekt met apatietnaaldjes, bezaten 

 verder blaasjes met bruin glas en ondoorschijnende ijzerertskorrels. 



Aktinolieth en smaragdiet. Is bij de korrels van echte hoornblende de afkomst 

 moeilijk aan te geven, daar deze zoowel in eruptieve gesteenten als in kristallijne 

 leien voorkomt, zoo is dit bij den straalsteen niet het geval, daar deze amphi- 

 bool-variëteit uitsluitend tot de kristallijne leien beperkt is. 



De straalsteen onderscheidt zich van de gewone hoornblende door zijn bleeke 

 tinten (meestal bleekgroen) en zijn zwak, hoewel bijna altijd nog duidelijk, 

 dichroïsme. Waar de kleur, en derhalve het dichroïsme, zeer zwak zijn, zoodat 

 de korrels moeilijk van augietkorrels zijn te onderscheiden, geeft weder een een- 

 voudige verbrijzeling de zekerste uitkomst : de (dikwijls nog van vezelige struc- 

 tuur voorziene) splijtingsblaadjes met hunne uitdoovingen van c a . 15 n onderscheidt 

 men direct van de onregelmatige schilfers van augiet. 



De fraai smaragdgroene straalsteen-variëteiten worden onder den naam smaragdiet 

 onderscheiden. Van dergelijke korrels, die dikwijls nog een vezelige structuur 

 bezitten, komen er ook enkele in het duizand voor. Hun pleochroïsme is meest 

 duidelijk, doch de verschillende kleuren blijven steeds in 't groen spelen. 



Glaukophaan. Zeer merkwaardig als mineralogïsche en petrographische zeld- 

 zaamheid is de fraaie indigoblauwe amphibool-variëteit glaukophaan, welke voor- 

 eerst door zijn kleur en vervolgens door zijn buitengewoon sterk en merkwaardig 

 pleochroïsme (van donkerblauw tot kleurloos) zeer snel in 't oog valt. Wegens 

 zijne zeldzaamheid gelukt het niet, hem in het eerste het beste preparaat van 

 korrels der hoornblende-groep te vinden. Om hem op te sporen moet men een 

 groot aantal hoornblendekorrels doorzien. Het snelst gaat dit als volgt: opeen 

 niet te gering aantal, bijv. 10 a 20, horlogeglazen brengt men telkens een weinig 

 korrels der hoornblende groep en beziet ze een voor een snel onder het mikros- 

 koop. Op die wijze vindt men zeker een der blauwe, bij draaiing boven den 

 polarisator in kleurloos overgaande, korrels. Door overbrenging op een objektglaasje 

 in canadabalsem kan men de glaukophaankorrels duurzaam bewaren. 



Een verbrijzeling er van leert door de gemakkelijke splijtbaarheid, de over- 

 langsche splijtings-doorgangen en de geringe uitdooving ten opzichte van deze 

 laatsten, het mineraal als een hoornblende-variëteit kennen. 



Gelijk bekend, is glaukophaan een mineraal, dat vroeger als buitengewone 

 zeldzaamheid beschouwd werd, doch tegenwoordig steeds meer en meer aange- 



