32 



DE SAMENSTELLING VAN HET DUINZAND VAN NEDEELAND. 



De gele augïeten zijn soms met epidoot te verwisselen, doch de veel sterker 

 dubbelbreking dezer laatste, die vooral uitkomt in de dunne schilfers, doet 

 beiden gemakkelijk onderscheiden. 



Aan insluitsels zijn de augietkorrels doorgaans arm, slechts in enkelen neemt 

 men de bekende apatietnaaldjes, ijzerertskorrels en glasdruppels waar. 



Hyperstheen. Zooals gezegd, is slechts zeer zelden onder de talrijke mono- 

 kliene augieten een duidelijk pleochroïtische hyperstheenkorrel waar te nemen. 

 De sterke kleursverandering (van bruin in groen) gepaard met een slechts 

 gering absorptie- verschil doen deze rhombische pyroxeen direct van augiet en 

 van hoornblende onderscheiden. 



Het voorkomen der talrijke monokliene augieten in het duinzand is zeer 

 merkwaardig, vooral daarom, wijl de oorsprong der zandkorrels voornamelijk 

 in een graniet- of gneis-terrein moet gezocht worden. Nu behoort augiet niet 

 tot die mineralen, welke de boofdbestanddeelen van die gesteenten uitmaken. 

 Echter hebben de petrographische onderzoekingen der laatste tijden ons steeds 

 meer augiethoudende leden der kristallijne leien doen kennen ; zoo zijn de 

 amphibolieten en straalsteenleien meestal augiet-houdend, ja er komen soms 

 echte augietgneissen voor. Ook onder de granieten zijn augietrijke leden (augiet- 

 granieten) aangetroffen. 



Reeds te voren (bij de hoornblende) heb ik gewezen op het feit, hoe de augiet- 

 korrels wegens hun gemis aan eene gemakkelijke splijtbaarheid veel beter tegen 

 de vergruizing bestand zijn dan de hoornblende, zoodat zij een veel grooter 

 deel van het oorspronkelijk aanwezige mineraal zullen vertegenwoordigen, dan bij 

 de hoornblende het geval is. Wat in veel sterker mate voor de met een buiten- 

 gewoon weerstandsvermogen voorziene rutielen en zirkonen geldt, n.1. hun abnor- 

 maal sterk optreden in het duinzand, geldt in mindere mate ook voor de augieten. 



Ik wil hierbij nog op het bestand zijn der augieten tegen chemische inwerkingen 

 wijzen. Niet alleen is het bekend, dat augieten betrekkelijk lastig in fluoorwa- 

 terstof zijn op te lossen, doch ook tegen de gewone verweering bieden zij bij 

 uitstek weerstand. Dikwijls kan men aan de oppervlakte van augiethoudende 

 gesteenten, bijv. van andesiet of basalt, zien, hoe aan de verweeringskorst de 

 augietkristallen als harde knubbels uit de gekaoliniseerde grondmassa en veld- 

 spaten uitpuilen. Een groot deel der augieten geraakt dus onveranderd in het 

 verweeringspuin en in het rivierzand. Dit verschijnsel mag ook bij den inder- 

 daad verrassenden rijkdom van het Hollandsche zeezand aan augieten in het 

 oog worden gehouden. 



