34 DE SAMENSTELLING VAN HET DUINZAND VAN NEDERLAND. 



gekleurd zijn. De epidootkorrels zelve vertoonen ten gevolge van deze buiten- 

 gewone dubbelbreking geene kleuren en slechts het wit der hoogere orden 

 (natuurlijk hier door de eigen kleur der epidoot geel gekleurd,). Alleen aan de 

 randen treden eenige kleurzoomen op. 



De door verbrijzeling in een agaten mortier verkregen schilfers van epidoot 

 hebben bijna allen een onregelmatigen vorm. Dit is merkwaardig, omdat epi- 

 doot een vrij volkomen basische splijtbaarheid bezit. Slechts een paar malen 

 zag ik epidootschilfers met rechtlijnige en parallele omtrekken. Deze dooven recht 

 uit, wat in 't algemeen voor een monoklien mineraal zeldzaam is, doch voor 

 den epidoot, wiens kristallen volgens de symmetrie-as ontwikkeld zijn, het geval 

 zijn moet. 



Aan insluitsels zijn de epidootkorrels zeer arm, doorgaans zijn zij, zooals 

 vooral in joodmethyleen duidelijk te zien is, ideaal rein : Enkele keeren nam 

 ik een vloeistof-insluitsel met gasblaasje waar, ook soms zwak dubbelbrekende 

 kleurlooze vlekken (vermoedelijk kwarts). Soms komen ook troebele vlekken 

 als uitsluitsels voor, welke echter niet nader te bepalen zijn (vermoedelijk ver- 

 weerde veldspaat). 



Vermelding verdient nog, dat bijna elke epidootkorrel een afzonderlijk individu 

 vormt (in een bepaalden stand tusschen gekruiste nicols geheel uitdooft). 



Met het oog op den oorsprong is de epidoot een der belangrijkste mineralen, 

 die in het duinzand voorkomen. Gelijk bekend is het geen oorspronkelijk 

 mineraal van eruptieve gesteenten : reeds het watergehalte verbiedt de verklaring 

 van een ontstaan uit een gesmolten magma. Toch is het een mineraal, dat in 

 de meeste eruptievegesteenten, die slechts een begin van verweering hebben 

 ondergaan, voorkomt : in diabazen, diorieten, amphibool-andesieten komt epidoot 

 als zeer kenmerkend secundair mineraal voor. 



Tegenover dit duidelijk secondair optreden in eruptieve gesteenten staat het 

 voorkomen van den epidoot in de kristallijne leien als primair product en in groote 

 individuen (wat wel een gevolg is van het eigenaardig ontstaan dezer laatste 

 gesteenten, waarbij het water zonder twijfel een rol gespeeld heeft). Behalve dat 

 de rijkdom aan epidoot in de leien zoo sterk kan worden, dat men bepaalde 

 epidoot-leien (epidosieten) onderscheidt, komt het mineraal in chloriet en hoorn- 

 blendeleien zeer dikwijls voor, ja zelfs glimmerleien en gneissen bevatten soms 

 zichtbare epidootkristallen. 



Ik geloof ook zeer bepaaldelijk in deze gesteenten (en niet in de eruptieve 

 diorieten en diabazen) den oorsprong der epidootkorrels van het duinzand te 

 moeten zoeken. 



