40 DE SAMENSTELLING VAN HET DUINZAND VAN NEDERLAND. 



splijtingsrichtingen volgens de beide andere pinakoïden coPx en o P vormen de 

 zichtbare spleten in de vlakke blaadjes. Het is ten opzichte der eerste (meest 

 ontwikkelde), dat de uitdoovingshoek ca. 30° bedraagt. 



Dat een mineraal met een zoo uitstekende splijtbaarheid, niettegenstaande zijn 

 groote hardheid (H = 7) slechts in beperkte hoeveelheid in het duinzand kan 

 voorkomen, is geen wonder. Het dient dus wel in het oog gehouden te worden, 

 dat, hoewel de korrels van staurolieth in aantal die der distheen veelmalen over- 

 treffen, zij toch beide in de oorspronkelijke gesteenten even sterk vertegenwoor- 

 digd kunnen geweest zijn. 



Op den hoogen brekingsindex (n = 1.12), het hooge sp. gewicht voor een 

 kleurloos silikaat (s.g. = 3.5 tot 3.7) en zijn chemisch weerstandsvermogen, waar- 

 door het in zoo frisschen toestand bewaard is gebleven, moge hier nog gewezen zijn. 



Distheen is weer even als staurolieth een der meest kenmerkende mineralen 

 voor de kristal! ij ne leien ; vooral in glimmerleien is het een zeer bekend mineraal. 

 Voor den archaïschen oorsprong der duinzandmineralen is het weer een zeer 

 goed bewijs. 



Korund. 



Kleurlooze, doch door talrijke ondoorschijnende insluitsels troebele, korrels, die 

 in de granaatgroep voorkomen, kan ik voor niets anders dan voor korund hou- 

 den. Vergelijkt men ze met korrels van de gewone amaril, die tot het dunslijpen 

 van gesteenten dient, zoo treft de opvallende overeenkomst. Waar de insluitsels 

 minder dicht gezaaid zijn, komt de kleurlooze zelfstandigheid van het korund 

 te voorschijn, die tusschen gekruiste nicols (echter slechts met bleeke kleuren) 

 polariseert, en daardoor vrij snel te midden der isotrope granaten in 't oog valt. 

 (Met de enkele zirkoonzuiltjes dier groep kunnen natuurlijk de korundkorrels 

 nooit verwisseld worden, daar de eerste buitengewoon sterk polariseeren). 



Eene afzondering der korundkorrels door H Fl was wegens de eveneens zeer 

 moeilijke aantastbaarheid der granaten uiterst bezwaarlijk. 



De overeenkomst met de amarilkorrels is trouwens zoo in het oog vallend, 

 dat aan het voorkomen van den korund, die ook wat zijn s.g. betreft (3.9 — 4.0) 

 in de granaatgroep te huis behoort, niet kan getwijfeld worden, te meer omdat 

 het een dikwijls in gneissen en kristallijne leien voorkomend ondergeschikt be- 

 standdeel is, dat wegens zijn zeldzame hardheid (H = 9) en absoluut weerstands- 

 vermogen tegen verweering nagenoeg onvernietigbaar is. 



