ONTSTAAN IS, OP VERSCHILLENDE TIJDEN VOOR DE DROOGMAKING. 19 



de wijze waarop men een geheel nauwkeurige kaart maakt. In het algemeen 

 zijn, zooals beneden * nog nader blijken zal, alleen de lengten van een aantal 

 wegen en dijken bepaald gemeten, en zijn de meren, de omtrekken der steden, 

 de vaarten, slooten enz. daar tusschen ingepast. De algemeene strekking van 

 de meeste grenzen, vaarten en wegen is juist aangegeven. Toch zouden, om 

 het terrein dat op de kaart is voorgesteld, op te meten, niet een tweetal, maar 

 een twaalftal personen twee jaren hebben moeten werken met de tegenwoordige 

 juiste instrumenten, terwijl die in dien tijd veel te wenschen overlieten ; het 

 sextant, dat bijna onmisbare hulpmiddel bij eene zoo uitgebreide opmeting, was 

 zelfs nog niet uitgevonden. Ook blijkt het ten duidelijkste uit den onjuisten 

 vorm van sommige gedeelten, dat er geene algemeene opmeting aan ten grond- 

 slag gelegen heeft. Zoo is het Spieringmeer van Noord naar Zuid ruim dubbel 

 zoo lang als het behoorde te zijn in evenredigheid tot de breedte, van Oost 

 naar "West gerekend. Zoo is het Zuidelijk deel van het Haarlemmermeer ge- 

 heel misteekend, daar er niet op gelet is dat de naar het Meer toegekeerde 

 langste zijde van Abbenes van Noord naar Zuid liep. Zoo zijn er verscheidene 

 andere fouten aan te wijzen, die echter niet wegnemen dat het geheel, vooral 

 van Holland benoorden het Y, een goed beeld van den toenmaligen, zoo zeer 

 van den tegenwoordigen verschillenden, toestand aanbiedt. 



Om een maat van de nauwkeurigheid in de hoofdzaken in den omtrek van 

 het Haarlemmermeer te geven, worden hieronder vermeld de onderlinge afstan- 

 den van vier torens die gezamenlijk ongeveer een rechthoek vormen, in wer- 

 kelijkheid en op de kaart. 



van hertog Albrecht ondernomen, waartoe door geheel Holland werd medegewerkt, doch reeds 

 vóór of in 1392 werd het werk door storm geheel vernield. In 1487 werd weder octrooi voor de 

 bedijking verleend door den lateren keizer Maximiliaan en Philips den Schoone, doch geen van 

 beide malen werd er een begin mede gemaakt. In 1552 (volgens den Tegenwoordigen Staat van 

 Holland, 5e deel, blz. 412, op 31 Maart 1551) gaf keizer Karel V octrooi voor de bedijking aan 

 den beroemden schilder Jan Van Schorel, priester en kanunnik der St. Mariaherl- te Utrecht, 

 doch toen in 1555 met een storm de bedijking zwaar was beschadigd, droeg koning Philips II op 

 21 Mei 1556 de verdere uitvoering van het werk, dat Van Schorel had laten steken, op aan de 

 dijkgraven van Drec/iterland, Medemblik en het Hondsbosch. Tn 1561 was het werk nog in treu- 

 rigen toestand. Ingevolge octrooi van 23 Mei van dat jaar (te vinden in het Groot Placaetboek, 

 2e deel, uitgegeven in 1664, bk. 1653) werd het verder uitgevoerd door eene vennootschap waarvoor 

 het kapitaal hoofdzakelijk door de geërfden der Zijpe was bijeengebracht. De vloed van 1 Nov. 

 1570 was oorzaak dat de bedijking niet werd voltooid, en eerst ingevolge octrooi van 20 Sept. 

 1396' (zie Groot Placaetboek, 2e deel, blz. 1673) werd de droogmaking weder aangevangen en kwam 

 in het volgende jaar gereed. 

 * Zie Hoofdstuk V. 



