ONTSTAAN IS, OP VERSCHILLENDE TIJDEN VOOR DE DROOGMAKING. 147 



Een bepaalde weg' was er echter ook vóór 1472 niet, want het eenparig ge- 

 tuigenis is, dat men slechts met behulp van een spar, boom, kodde of verrejager, 

 al spriugende over slooten, het eene punt uit het andere kon bereiken. Het is 

 gedurende de regeering van Karel den Stoute geweest, dat de verbinding — 

 niet meer dan een voetpad — is doorgebroken. Zeker stoud het water van de 

 beide meren, die door de landtong tusschen den Buigen Hoek en Beinsdorp ge- 

 scheiden werden, even vóór deze doorbraak aan weerszijden niet ver van dat 

 voetpad af, en hebben wij ons ook hier weder voor te stellen dat de uitbreiding 

 van het Oude Haarlemmer- en het Leidsche Meer geleidelijk geschied is. Dat 

 geen geschiedschrijver van deze vereeniging van twee groote meren melding 

 maakt, is een bewijs dat zij als van niet veel belang beschouwd werd. Bij de aan 

 buitenlandsche oorlogen zoo rijke regeering van genoemden hertog kan het niet 

 veel verwondering wekken, dat zij onopgemerkt voorbijging. 



Men moet zich niet voorstellen dat de politieke omstandigheden van de tweede 

 helft der 15e eeuw eenigeu invloed hebben gehad op den tijd der vereeniging 

 van de beide genoemde meren. De meren naderden elkander voortdurend en 

 langzamerhand, en even goed had zij kunnen plaats hebben in den rustigen 

 tijd van de tweede helft der regeering van Philips den Goede als in den veel- 

 bewogen tijd die daarop volgde. Yan verdediging van den oever tusschen beide 

 kan in dien tijd nog geen sprake zijn, en evenmin van verwaarloozing dier ver- 

 dediging. Dat de vereeniging omstreeks 1472 heeft plaats gegrepen, is ook 

 volstrekt geen bewijs dat er in dien tijd of kort van te voren bijzonder zware 

 stormen hebben plaats gehad. 



Het feit, dat er op 21 October 1468 en 1 November 1470 hevige water- 

 vloeden in deze streken zijn voorgekomen *, kan slechts weinig invloed op de 

 vereeniging hebben gehad, daar de twee meren door een breede geul en een 

 aantal slooten vereenigd waren, en dus bij storm, geen bijzonder sterke stroom 

 over het land heen plaats had van het eene meer naar het andere. Er was 

 hier ook geen berijdbare weg, aan welks behoud iets gelegen was en die dus, 

 al was het vrij gebrekkig, verdedigd werd en alzoo alleen bij hevigen storm 

 doorbreken, doch niet door dagelijksche afkabbeling lijden kon ; er was slechts 

 een door verscheidene slooten afgebroken voetpad, dat bijna niet gebruikt werd, 

 en dat zeker niet behoorlijk verdedigd was. 



S. AMPZiNGf zegt: „In den jare 1497 braken die gaten door, dat die twee 

 „Meeren in een quamen, als de Helle-Meer, ofte die Haerlemmer-Meer, die nu 

 „seer wijd ende diep is." 



* E. Arends, Geschiedenis der watervloeden, aan de kusten der Noordzee, blz. 53. 



f Beschrijving e ende lof der stad Haerlem, uitgegeven in 1 628, Aenhangzel, bk. 506. 



