12 OVER EEN PESOXr-SALPETERZUUE ZILVER. 



Nog is een punt te behandelen met een enkel woord. Wordt 

 de zwarte kristallijne stof na verhitting aan zich zelve overgelaten, 

 dan schijnt het te zijn voorgekomen, dat de ontleding voortging, 

 wel in veel mindere mate dan bij verwarming het geval is, maar 

 toch ook sneller dan anders bij gewone temperatuur geschiedt (zie 

 in de laatste proef de vermindering van 0,0003 gr.). 



Nu zoo goed als zeker is gebleken, dat het lichaam van Ritter 

 vrij is van water als integreerend bestanddeel (waarmede men hier 

 wil te kennen geven, kristalwater of constitutiewater), is het wel 

 veroorloofd, om aan dit laatste hoofdstuk toe te voegen, dat de 

 kolossale verschillen der vroeger gemelde waarnemers (zie hierover 

 ook de Eerste Verhandeling), gevonden voor het gehalte aan water, 

 het meer of min waarschijnlijk maakte, in verband met het betrek- 

 kelijk geringe gehalte, dat de zwarte verbinding geen water bevat 

 als werkelijk bestanddeel. 



En dan hebben zilverzouten minder kans om kristal water 

 te bevatten, terwijl de kristallijne stof onder een exsiccator met 

 zwavelzuur en natrium den glans volkomen behoudt gedurende 

 maanden. Dat het water constitutie-water zou zijn, in strengen 

 zin opgenomen, was al weinig waarschijnlijk. Beschouwt men het 

 lichaam van Ritter eens voor een oogenblik als een moleculaire 

 verbinding van 2 Jg s ü 4 en Ag N ö g (of van een ander zilver- 

 oxyde, zooals de andere onderzoekers hebben gegeven, en zilverni- 

 traat), dan zou het nog duidelijker kunnen zijn ; maar hetzij her- 

 haald, de structuur van het lichaam van Hitter is nog steeds een 

 op te lossen vraagstuk. 



Quantitatieve bepaling run stikstof, naar de methode van Dumas 

 (der bereiding N°. 24 met een concentratie van 200 gr.). Naai- 

 de methode Dumas, gewijzigd voor het doel l ), werd een hoeveel- 

 heid van 1.598 gr. der stof ontleed, gevende 18 cc. stikstof (ten ï- 

 peratuur 6,0°, en barometer 758,5 mm.) of 1.36 pet. (de theorie 

 eischt L.48 p. e. volgens de formule 2 Jg. à A , Ag A 2 3 ). 



Hij wijze van controle werd stikstof bepaald van zilvernitraat 

 (zoowel gedroogd als gesmolten) onder overigens dezelfde omstandig- 

 heden. Als gemiddelde van drie bepalingen werd gevonden 7.75 

 pet., terwijl de formule bij N 0. d eischt 8.26 p. e., bij gevolg 

 eveneens een weinig beneden dat door de theorie gevorderd, zijnde 

 dit 0.5 1 p.c. Berekent men het gevonden stikstofgehalte voor de 

 zwarte züververbinding op dat van zilvernitraat, bij wijze van ver- 



■) I. r. ,,. !.. 



