âO EENE STUDIE OVER DE THEORIE DER MAGNETO-OPTISCIIE 



Bij deze opvatting zouden x 2 en ? 2 twee constanten zijn, afhangende van deu 

 aard van 't medium en beantwoordende aan de constanten « en f van vroeger. 

 Zonder tusschen deze beide opvattingen en sommige andere, waartoe men ook 

 zou kunnen komen, een keuze te willen doen *), merken we op, dat de vormen 

 voor het verband tusschen 2 en g, die in 35) en 36) zijn uitgedrukt, beide 

 kunnen worden beschouwd — voor het geval van periodieke stroomen — als bij- 

 zondere gevallen van de meer algemeene betrekking 



als secundaire vergelijking (9.) opgevat en waarin p een complexe constante voor- 

 stelt, afhangende van den aard van 't medium en ook van de periode der stroom- 

 wisselingen. 



24. In verband met het voorgaande willen we aannemen, dat 

 — bij de lichtbeweging in een willekeurig medium , waarin geen 

 „uitwendige" magnetische kracht bestaat — in punten, waar geen 

 electromotorische krachten werkzaam zijn, het bedoelde verband 

 tusschen ö" en § wordt uitgedrukt door de betrekking 



£ = Pd 37). 



Daarbij vatten we deze vergelijking op als een secundaire, in 

 de beteekenis, die daaraan in ü. werd gehecht, en p als een con- 

 stante ,■ die in 't algemeen complex is en afhangt van den aard van 

 't medium en van T. 



Wegens het in 9. gezegde kan aan de secundaire vergelijking 37) 

 beantwoorden een primaire vergelijking van den vorm 



A £ + A x k + A 2 $ -f . . = B § + B 1 £ + B 2 S + . . . 3 8) , 



wanneer p door de betrekking 



(A + A^^A 2 S* + ..)p = (7i -f B x è + B 2 S* + . .) 39) 



met de coëfficiënten van 38) en met J samenhangende wordt 

 gedacht. 



De vergelijking 38) kan worden geacht den vorm van het ver- 

 band voor 't geval van stationaire stroomen in zicli te sluiten. 



Evenals de vormen voor 't gezochte verband, die in 35) en 36) zijn uitgedrukt, 



') Van de keuze tusschen de twee genoemde opvattingen haDgt liet af, welke waarde 

 men uit de waarnemingen zal afleiden voor de constanten, die men — bij ieder der 

 e gevallen verschillend — als beantwoordende aan de diëlectrische constante en den 

 pecifieken weerstand moet beschouwen. Bij de eerste opvatting heeft men een zuiveren 

 ider en een zuiver diëleetricum op te vatten als bijzondere gevallen van een medium 

 met meer algemeene eigenschappen, gevallen nl. met dit bijzondere, dat de constante c„ respec- 

 tievelijk *,, de waarde nul heeft. Bij de tweede opvatting wordt voor een zuiveren ge- 

 Leider y. t en voor een zuiver diëleetricum z 2 oneindig, indien zulke media als bijzondere 

 gevallen van een medium niet meer algemeene eigenschappen worden beschouwd. (Vgl. 

 Poincaré, Electricité et Optique, T. I, p. 190.) 



