VERSCHIJNSELEN IN VEEBAND MET HET HALL-EFFECT. 



28. Uit beschouwingen van Hopkinson, Lorentz *) <•. a. blijkt, 

 dut we de verschijnselen van het Hall-effect mathematisch kunnen 

 beschrijven door voor het verband tusschen de vectoren en 5> 

 indien er een constante magnetische kracht Oï is, de eenvoudige 



betrekking 37) te vervangen door 



waarin fj een (reè'ele) constante voorstelt, afhangende van denaard 

 van 't medium. Volgens de proeven van Kundt 2 ) zou zij, voor 



een bepaald magnetisch medium, wanneer dit nu eens /wak. dan 

 eens sterk wordt gemagnetiseerd, nog evenredig moeten worden 

 gesteld aan de magnetische susceptibiliteit van het medium. 



Met ligt nn voor de hand te beproeven, of liet aanbrengen van 

 deze verandering in het verband tusschen (f en ,^ niet voldoende 

 is om ook de magneto-optische verschijnselen te verklaren, /nik 

 em poging zou geheel beantwoorden aan de oorspronkelijke theorie 

 van Lorentz, zooals die door Van Loghem 3 ) is uitgewerkt; doch 

 daar gebleken is, dat deze niet geheel niet de waarnemingen 

 overeenstemt, is de aangebrachte verandering nog niet geheel vol- 

 doende. AYij zullen straks dezelfde hypothese met een geringe w ij - 

 ziging vooropstellen en aantoonen, dat wij er na die wijziging een 

 theorie op kunnen baseeren, die niet de tot dusverre waarge- 

 nomen verschijnselen op voldoende wijze in overeenstemming is. 



29. Daar in 19. de vergelijking B) als een zuivere hypothese 

 is voorgesteld, zou een tweede weg om tot de verklaring der 

 nieuwe verschijnselen te komen kunnen bestaan in het aanbrengen 

 van een wijziging in deze hypothese. Hierop komt inderdaad de 

 theorie neer, die Drude 4 ) voor de niagneto-optiselie verschijnselen 

 heeft voorgeslagen. Men korte bespreking van Drnde's theorie en 

 een vergelijking van deze met de onze zal in § 1:2 volgen (vgl. 

 ook 33.). Daarbij zal blijken, dat ook deze tweede weg tot een 

 voldoende verklaring van de verschijnselen kan leiden; doch tevens, 

 dat de oorzaak van deze onbepaaldheid van het vcrklaringsstelsel 

 voor de verschijnselen is gelegen in de omstandigheid, dat beider- 

 lei veranderingen, die in het oorspronkelijke stel vergelijkingen kun- 

 nen worden aangebracht, in den grond volkomen gelijkwaardig zijn 

 en dat dan ook de beide verklaringsstelsels in elkaar kunnen wor- 

 den getransformeerd. 



') Lorentz - Vevsl. en Meded. Amst. \-2) L9, 1884; An-h. néerl. 19, p. 11'.!. L894. 

 •i kundt — Wied. Ann. lü, p. 257, 1893. 



:t ) Van Loghem — Dissertatie, Leiden, l^s.'l. 

 •>) Drude — AVied. Aim. Ui, p. 353, L892. 



