24 EENE STUDIE OVER DE THEORIE DER MAGNETO-OPTISCHE 



30. De hypothese, die wij nu aan de verdere beschouwingen 

 ten grondslag leggen, bestaat daarin, dat in die punten der 

 ruimte, waar een constante magnetische kracht ïfl bestaat 

 (gesuperponeerd over de magnetische kracht Jp, in den zin van 

 27.), het verband tusschen £ en § in het stelsel der se- 

 cundaire vergelijkingen (9.) wordt uitgedrukt door 



3 = 1 e — ? ra?. ei o 1 ), 



p 



waarin niet alleen p, //u/ar ook q moet worden opgevat als 

 een in 't algemeen complexe constante, afhankelijk van den 

 aard van 't medium en van de periode T der lichtbewegin- 

 gen. Wegens de uit vele onderzoekingen gebleken veranderingen 

 in den specifieken weerstand der metalen onder magnetiseerende 

 invloeden, moeten we de mogelijkheid in het oog houden, dat p 

 nog van de magnetische kracht îft afhangt (vgl. 61.). In de con- 

 stante q moeten ook de magnetische eigenschappen van het medi- 

 um, voorzoover zij invloed hebben op de te verklaren verschijnse- 

 len, hun uitdrukking vinden ; misschien zal zij voor een zelfde 

 medium, wanneer dit nu eens sterk, dan eens zwak wordt gemag- 

 netiseerd, aan de susceptibiliteit evenredig moeten worden gesteld. 

 De betrekking 13) laten we onveranderd, wat we, indien we § 

 de electrische kracht blijven noemen, zoo hebben op te vatten, dat 

 we in het magnetisch veld onder electrische kracht die grootheid 

 verstaan, welke wij er onder zouden verstaan, indien dezelfde stroom- 

 distributie bestond, doch de magnetische kracht 9? overal nul was 

 (vgl. 33.). 



Willen we een interpretatie hebben voor de veranderde betrekking tusschen (£ 

 en %, die in onze hypothese wordt aangenomen, dan kunnen we deze (vgl. overi- 

 gens 33.), in verband met het in het laatst van 25. opgemerkte, vinden in de vol- 

 gende uitdrukkingswijze: De invloed van de constante magnetische kracht 31 op 

 de verspreiding van de vectoren (£, » en S is dezelfde als die, welke, bij buiten- 

 sluiting van die magnetische kracht, zou worden uitgeoefend door een electromo- 

 torische kracht <S, voor elk punt in grootte eu richting bepaald door de (secun- 

 daire) betrekking 



g = q [3Î.S] 41). 



31. Het is niet van belang ontbloot op te merken, dat de vorm C) de eenige 

 is, dien, bij zekere onderstelling, het onder den invloed der uitwendige magnetische 

 kracht veranderde verband tusschen (5 en g kan aannemen. Vooreerst bedenken 



') Wc zouden even goed als derde grondvergelijking kunnen aannemen de betrekking 



t = p% + r[R.%] C), 



waarin we C) kunnen omzetten, indien we machten van pt/N tegenover pqN zelf 

 verwaarloozen en voor p*q de constante r stellen. De te verkrijgen uitkomsten zouden 

 dan alleen in zoo verre worden gewijzigd, dal de constante q overal werd vervangen 

 door r/p*. 



