26 EENE STUDIE O VEE DE THEOEIE DER MAGNETO- OPTISCHE 



ting dan als den primairen opvatten. De totale warmteontwikkeling, volgens de wet 

 van Joule, mag dan worden gesplitst in hoofdstroomwarrnte en Hall-stroomwarmte, 

 ook voor de elementen van het metaalblnadje, daar altijd £/ 3 -|- G,,, 3 = S 3 , indien 

 (£i en <£ nl de ontbondenen van S in twee onderling loodrechte richtingen zijn. 



Onze vergelijking C) zegt nu, dat in de elementen van het metaalblaadje de 

 primaire stroom een transversale electromotorische kracht opwekt ; deze onderhoudt 

 den secundairen stroom. De waarde van q is als zoo klein te beschouwen, dat de 

 genoemde transversale electromotorische kracht zeer klein is ten opzichte van % en de 

 secundaire stroom dus ook zeer klein is ten opzichte van den hoofdstroom. Nu 

 zegt echter verg. C) ook, dat de secundaire stroom op zijn beurt gepaard gaat met 

 een electromotorische kracht in tegengestelde richting van den hoofdstroom. De 

 hoofdstroom ondergaat daardoor een verzwakking, die Aveer zeer klein is ten op- 

 zichte van den secundairen stroom en derhalve als een kleine grootheid van de 

 tweede orde mag worden beschouwd. De inteositeit van den hoofdstroom kan dus 

 worden voorgesteld door I (1 — z/ 3 ), wanneer I de intensiteit zou zijn, zoo de 

 electromotorische tegenkracht niet bestond, en J zekere zeer kleine grootheid van de 

 eerste orde is. De stroomgever, welks electromotorische kracht E moge bedragen, stelt 

 derhalve slechts een hoeveelheid energie E I Q (1 — d*) beschikbaar in plaats van E I , 

 doch de warmteontwikkeling, die met den hoofdstroom correspondeert, zal, volgens 

 de wet van Joule, slechts E I (1 — 2 J 9 ) bedragen, zoodat er nog een hoeveelheid 

 energie E I ^/ 2 meer aan den stroomgever wordt onttrokken dan als warmte in den 

 hoofdstroom vrijkomt. Dit surplus is het klaarblijkelijk, dat in den Hall-stroom als 

 Joule-warmte, eveneens een zeer kleine hoeveelheid van de tweede orde, vrij moet 

 komen. Voor deze redeneering is het onverschillig, of de weerstand op zich zelf onder 

 den invloed der magnetisatie verandert of niet. 



Men ziet, dat, ten opzichte van deze redeneering, het geval van den Hall-stroom 

 eenigszins analoog is aan dat van polarisatie-, inductie- en extrastroomen. 



33. De vraag doet zich voor, wat wij thans hebben te verstaan onder den vector 

 §, die in de vergelijkingen B) en C) voorkomt. 



Willen we ons geheel vrij houden van eenig beeld omtrent het mechanisme der ver- 

 schijnselen, dan kunnen we de vergelijking B) opvatten eenvoudig als definitie van 

 den vector 5 en de vergelijking C) een geheel hypothetisch karakter toekennen. Dit 

 komt daarop neer, dat we in het magnetisch veld electrische kracht S blijven noemen 

 dezelfde functie van den stroomvector, die we electrische kracht hebben genoemd 

 in een niet gemagnetiseerd veld, nl. de functie, die door verg. B) wordt gedefinieerd. 



Willen we daarentegen gebruik blijven maken van het in 18. aangeduide beeld 

 omtrent het mechanisme , dan kunnen we den invloed van de magnetische kracht 

 9ï op tweeërlei wijze opvatten. 



We kunnen ons ten behoeve van den nieuw optredenden vector <ï = q [Dl . g] 

 een nieuw stelsel a voorstellen, hetwelk de aan G' beantwoordende krachten op de 

 electriciteit gaat uitoefenen, zoodia de magnetische kracht Dï optreedt. Met deze 

 opvatting is het in overeenstemming, indien wc den vector g een electromotorische 

 kracht noemen (vgl. ook 't slot van 30.). 



Doch we kunnen ook dit nieuwe stelsel « laten samenvallen met een der reeds 

 vroeger aangenomen stelsels «; , b. v. met het stelsel «j , dat we in het beeld hebbeu 

 opgenomen ten behoeve van de electrische kracht door inductie. Doen we dit, 

 dan nemen we echter daarmee Ci op in de electrische kracht door inductie 

 en moeten we als de geheele electrische kracht door inductie thans verstaan de 

 resultante van de kracht Si l van vroeger en deze nieuwe kracht <5. Daarmee wordt 

 dan ook de geheele electrische kracht, volgens het in 18. omschreven begrip, door 

 deze nieuwe componentc gewijzigd. We moeten dan nl. als electrische kracht op- 

 vatten den vector 3l» die met 'S en Cr samenhangt door de betrekking 



8j) = S + € . 

 Doen we dit, dan kunnen wc voor B) schrijven 



