32 EENE STUDIE OVEE DE THEOEIE DER MAGNETO-OPTISCHE 

 zoodat de drie vectoren standvastig van grootte zijn; 



en wat daarmee overeenkomt voor de componenten van (£ en i?, waaruit volgt , dat 

 de cirkelbewegingen van de drie vectoren met standvastige snelheid geschieden ; 



4° dat de zin dezer cirkelbewegingen voor elk der drie vectoren dezelfde, doch 

 bij de beide mogelijke lichtbewegingen tegengesteld is ; 



5° dat 



[ g ] [ ?1 i _ [c ] \F{\ coil \-=k^ ," 3 cos l , 

 [ g ] [ $ } = [G ][H] cos fl § = k r i" 3 ," 3 cos (7 — s) , 

 [ %{\ [ S? ] = j\F\ ] [H ] co* g x $ = r Ç 3 f3 cos s , 

 waaruit, in verband met het sub 2° opgemerkte, volgt: 



S Si =1, S $ = (Z — *), %!& = « , 



dat dus de configuratie der drie vectoren naar tijd en plaats standvastig is (wat 

 ook reeds uit het sub 2° eu 3° opgemerkte volgt) en, op zeer kleine richtings- 

 verschillen na, bij de beide mogelijke lichtbewegingen alleen daardoor verschilt, 

 dat, met betrekking tot <£ en %y , § bij beide tegengesteld is gericht. Dit laatste 



wegens het dubbele teeken van de uitdrukking, waarvoor re ls is gezet, en het 

 daaruit volgende n bedragende verschil tusschen de waarden van s (resp. het tee- 

 kenverschil van r) voor de beide mogelijke lichtbewegingen. 



42. Zonder ons nu verder te willen bezighouden met de vraag, of er in een 

 al of niet gemagnetiseerd metaal van een lichtstraal in den gewonen zin sprake 

 kan zijn, en — zoo niet — wat we dan misschien als lichtstraal in zekeren zin 

 zouden mogen opvatten en wat er voor de beide mogelijke lichtbewegingen dan 

 omtrent de richting van dien lichtstraal uit de mathematische uitdrukkingen zou zijn 

 af te leiden, kunnen we thans hetgeen we omtrent de lichtbewegiog in een metaal 

 reeds vonden als volgt resumeeren. 



Zoodr.i N een eindige waarde heeft — het is voor 't geen we nu zullen zeggen ge- 

 heel onverschillig, of de magnetische kracht is gericht _L of || het grensvlak l ) — 

 zijn er twee bewegingstoestanden mogelijk. Valt er op een grensvlak een licht- 

 straal van zeker trillingsgetal onder zekeren invalshoek in, dan worden door de 

 constanten p en q van het metaal 3 ) en grootte en richting van de magnetische kracht 

 twee richtingen OZ\ en OZ' _ bepaald, die beide in het invalsvlak zijn gelegen en 

 onderling slechts weinig verschillen. Deze richtingen, die met de a-as hoeken q^ 

 maken, bepaald door verg. 26), spelen een gewichtige rol bij de lichtbewegingen 

 binnen het metaal, al zijn ze niet als de voortplantingsrichtingen daarvan op te 

 vatten. Met elk der richtingen OZ' + en OZ' - correspondeert nl. een lichtbewegiog, 

 die — bij behoorlijke constitutie van het invallende licht, waarvoor we in de vol- 

 gende § de eischen zullen opstellen — zich inderdaad binnen het metaal zal voort- 

 planten. Deze beide lichtbewegingen hebben eenigszins, ofschoon zeer weinig, ver- 

 schillende richtingen van phase-front, doch bij beide staat dit 1_ het invalsvlak, 

 zonder _L de lijn OZ' te staan. De normaal op het phase-front toch wijkt verder 



') De berekeningen van :>'.)., 40. en 41. zijn, voor 't geval van magnetisatie evenwij- 

 dig aan grens- en invalsvlak, geheel van toepassing, indien ç>, door (£ n — </.,) en door 

 — wordt vervangen. 



I I >e complexe constante p sluit de twee optische constanten van het metaal in zich, 

 de complexe „Hall-constante" q twee zg. magneto-optisehe constanten. 



