VERSCHIJNSELEN IN VERBAND MET HET HALL-EFFECT. 47 



Eindelijk zou men misschien als een argument tegen de voorafgaande 

 theorie willen opwerpen, dat er sommige Lichamen zijn (tellurium, 



bismuth etc.), waarbij het Hall-effect zeer sterk is, zonder dat er kerr- 

 effect bij valt waar te nemen. Entusschen bewijst dit feit, van liet 

 standpunt onzer theorie beschouwd, niets anders dan dat voor zulke 

 stoften bij zeer kleinen trillingsduur de modulus p der Hall-constante 

 niet groot genoeg is om de amplitudo der magneto-optisehe coinponente 

 een meetbare waarde te doen aannemen, liet is niet ondenkbaar, 

 dat de magnetiseerbaarheid der metalen bij de dispersiewet der 

 II all-constante een bepaalde rol speelt, van welke o. a. het eigenaardige 

 feit een gevolg kan zijn, dat ten opzichte van het ECerr-effecl de sterk 

 magnetische metalen een uiterste plaats innemen, zonder dat dit ten 

 opzichte van het Hall-effect het geval is. Aan den anderen kant be- 

 hoort men niet uit het oog te verliezen, dat de uitdrukkingen voor 

 de amplitudo der magneto-optisehe componente, behalve p , ook een 

 factor ƒ bevatten , die afhankelijk is van de gewone optische constan- 

 ten van 't medium en voor lichamen als tellurium en bismuth een 

 bijzonder kleine waarde heeft, vergeleken niet de waarde, die hij 

 voor de (veel beter geleidende) sterk magnetische metalen aanneemt. 



$ 0. Afwijkingen tusschen theorie en waarneming. 



53. In 't algemeen vertoonen de waargenomen phasenverschillen 

 binnen ruime grenzen voor den invalshoek (25° — 80° b. V.) een 

 zeer voldoende mate van overeenstemming met de voorafgaande 

 theorie. Eenigen tijd geleden zijn er echter door Zeeman J ) 

 waarnemingen bij normalen inval verricht, waaruit een Sissingh'sch 

 phaseiiverschil zou volgen, dat bij ijzer + 10°, bij cobalt + 4° 

 verschilde van het bij groote invalshoeken gevondene 2 ). Verder liet 

 bij bijna al de verrichte waarnemingen de evenredigheid tusschen 

 de waargenomen en de berekende ainplitudenverhoudingen (de ge- 

 lijkheid der bij velschillende invalshoeken voor (5:2.) gevonden 

 waarden, gereduceerd tot gelijke magnetisatie) min of meer te wen- 

 schen over. Hij nikkel voornamelijk waren deze afwijkingen niet 

 onbeduidend. 



l ) Zeeman — Versl. K. A. v. W. Amst. .'!, p. 221, 1805. 



s ) Dr. Zeeman deelde mij mede, dat hij vooralsnog de mogelijkheid niet geheel buiten- 

 gesloten acht, dat deze afwijkingen, voor een deel althans, x. ij n toe te schrijven aan de 

 methode van waarneming. Hiervan willen we echter voorloopig afzien. 



