62 EENE STUDIE OYER DE THEORIE DER MAGNETO-OPTISCHE 



standen in zekeren zin een hoek a gedraaid wordt om zijn normaal 

 (de richting van den lichtstraal), zoodanig dat 



tg 'la. = p—- g cos ((/ — 4s) 118). 



Daarin stelt dan a de amplitude, behoorende bij de phase qo, 

 en b die, behoorende bij de phase ip. voor. 



Zulk een plaatje zal dus geheel in de plaats van den compensa- 

 tor kunnen worden gebruikt en boven dezen zijn te verkiezen, in- 

 dien het zoo zorgvuldig is geslepen, dat de duidelijkheid van het 

 Lippich'sche wolkje voldoende blijft om dit bij de instellingen te 

 gebruiken. 



(58. Men zoekt nu bij den invalshoek, waarbij men het effect 

 wil onderzoeken, en bij een bepaalden stand van den polarisator 

 (resp. analvsator), b.v. onder een azimuth van 45°, vóór dat gemag- 

 netiseerd wordt, de bij elkaar behoorende standen van het plaatje 

 en den analysator (resp. polarisator), waarbij volkomen uitdooving 

 van het midden van het veld plaats vindt. Door de magnetisatie 

 zal daarna de volkomenheid dier uitdooving worden verstoord ten- 

 gevolge van de optredende verandering in het phasenverschil en de 

 amplitudenverhouding der reflexie. Het is nu duidelijk, dat men 

 langs drieërlei weg een tweetal waarnemingsgrootheden kan be- 

 palen, waaruit deze twee veranderingen zijn af te leiden. 



a . Men meet de draaiing van den analvsator, noodig om de 

 helderheid van het midden van 't veld (Lippich'sch wolkje) nu tot 

 een minimum te brengen, en daarna doet men hetzelfde met den 

 polarisator, terwijl de analysator in de aanvangspositie staat. Uit 

 deze twee draaiingen, minimumdr aaiing en dus, kunnen de twee 

 gezoehte grootheden (/i — h Q ) en (m — m ) worden afgeleid. 



h. Men meet de draaiingen, die men aan 't plaatje en aan den 

 analysator moet geven om weer geheele uitdooving te krijgen. 

 Deze analysator-nuldr aaiing en zijn ook twee waarnemingsgroothe- 

 den, waaruit de gezoehte grootheden kunnen worden afgeleid. Even- 

 zoo kunnen daartoe polarisator-nuldraaiingen (polarisator en plaatje 

 worden gedraaid) dienen. 



c. Men meet de draaiingen van den analysator (resp. den pola- 

 risator) en de verandering van invalshoek, die gezamenlijk noodig 

 zijn om weer geheele uitdooving te geven. Deze methode zal waar- 

 schijnlijk te veel bezwaren opleveren, wanneer men niet te beschik- 

 ken heeft over een spectrometer, waarvan de kijker zoodanig 

 aan het tafeltje is gekoppeld, dat hij tegelijk hiermede om de as 

 van den spectrometer, doch over den dubbelen hoek, roteert. 



