128), 



6S EENE studie over de THEORIE DER MAGNETO-OPTISCHE 



en neemt ons verklaringsstelsel reeds geheel den door Drude ge- 

 wenschten vorm aan. 



Het spreekt van zelf, dat in 't geheel geen sprake kan zijn van 

 een verschil van opvatting , indien wij ons van den aanvang af 

 zorgvuldig vrij houden van eenig beeld omtrent het mechanisme 

 van den invloed der magnetische kracht ïïl, de vergelijking B) als 

 definitie van den vector §, ook in het magnetisch veld, beschou- 

 wen en verg. C) louter als hypothese opvatten (vgl. den aanhef 

 van 33.). 



De vergelijkingen 125) zien we geheel in het verklaringsstelsel 

 van Drude J ) overgaan, indien we stellen 



pç3l = b3 126), 



met 6 een vector aanduidende , die gelijk gericht is met ?ft en 

 waarvan de componenten ö lt b 2 , b.^ zijn 2 ), verder substitueeren 



P=Pl +^2 ^ 127 )> 



Ih = # A | 



p 2 = A 2 e | 



onzen vector $ D , die natuurlijk in 123) vrijelijk voor § mag wor- 

 den gesubstitueerd, als gelijkbeteekenend beschouwen met den vector 

 (X, Y, Z) bij Drude en eindelijk bedenken, dat een vector, met den 

 factor è vermenigvuldigd, bij ons staat voor de afgeleide van dien 

 vector naar den tijd (vgl. 9). 3 ) 



Ook onze grensvoorwaarde VI) is na de aangeduide substitutie 

 geheel gelijkwaardig met de overeenkomstige grensvoorwaarden 4 ) bij 

 Drude. 



74. We maken hier nog de opmerking, dat de vorm der oor- 

 spronkelijke vergelijkingen, die Drude als de Maxwell'sche op- 

 stelt, iets minder algemeen is dan die van de onze (123)), daar er 

 in ligt opgesloten, dat de totale stroom bestaat uit twee deelen, 

 een geleidingsstroom en een „displacement-current", waarvan elk 

 voor zich de gewone wetten volgt, terwijl deze bepaalde onder- 

 stelling in onze theorie niet wordt gemaakt. Die onderstelling is 

 het, welke de substitutie 127) noodig maakt om onze giondvcrge- 

 1 ij kingen in die van Drnde te transform eeren. 



l ) Drude — 1. c, p. 377, vergg. 53). 



"■) Vgl. Drude — 1. c, p. 381, vergg. 60). 



3 ) Bij vergelijking van ons stelsel met dat van Drude moeten we bedenken, dat onze 

 vector §„ electromagnetisch, de veetor (A _ , 1', Z) bij Drude daarentegen electrostatisch 

 gemeten wordt ondersteld; buitendien blijkt uit bet teeken der vergg. 53) bij Drude, 

 dat hij de magnetische kracht in ongewonen zin positief noemt. 



*) Drude — 1. e., p. 37!), vergg. 58). 



