72 EENE STUDIE OVEE DE THEORIE DER MAGNETO-OPTISCHE 



het diëlectricum, mag worden beschouwd als symmetrisch ten op- 

 zichte van het a?#-vlak en ook ten opzichte van het gz-v\ak. 



Een eenvoudige redeneering leidt ons nu tot eenige stellingen 

 omtrent den aard van het licht, dat door terugkaatsing ontstaat 

 uit lineair gepolariseerd invallend licht. Onderscheiden we nl. als 

 eerste geval dat, waarbij in het invallende licht de stroomvector is 

 gericht | het invalsvlak (polarisatie ± het invalsvlak) en als ticeede 

 geval dat , waarbij hij ± het invalsvlak is (polarisatie het invals- 

 vlak), dan hebben we de volgende theorema's. 



I. Indien $1 = , d. i. wanneer er geen uitwendige magnetische 

 kracht bestaat, treedt er in het gereflecteerde licht in het eerste 

 geval geen componente op, waarbij de stroomvector _L het invals- 

 vlak is gericht, in het tweede geval geen componente, waarbij hij 

 || het invalsvlak is. 



Denkeu we ons, voor een oogenblik, dat er wél zulk een componente in het te- 

 ruggekaatste licht bestond. In het eerste geval zou dan het spiegelbeeld (ten opzichte 

 van het invalsvlak) van den geheelen bevvegingstoestand met dezen zelven niet ver- 

 schillen, wat betreft den invallenden en ook de daarmee overeenkomstig gepolariseerde 

 componente van den teruggekaatsten straal , terwijl met betrekking tot de _L daarop 

 gepolariseerde componente van het teruggekaatste licht tusschen beide bewegings- 

 toestanden een phasenverschil n zou bestaan. In het tweede geval zou er zulk een 

 phasenverschil n bestaan met betrekking tot den invallenden straal en de daarmee 

 gelijk gepolariseerde componente van 't gereflecteerde licht doch niet met betrekking- 

 tot de andere componente hieivan. Uit het ongerijmde van deze gevolgtrekkingen 

 besluiten we, dat de bedoelde tweede componente in het gereflecteerde licht de 

 amplitudo nul moet hebben, m. a. w. niet kan bestaan. 



II. Wanneer ?ft _L het invalsvlak is gericht, kan er in het te- 

 ruggekaatste licht in het eerste geval geen componente optreden , 

 waarin de stroomvector _L het invalsvlak is gericht, in het tweede 

 geval geen componente, waarbij hij [ het invalsvlak is. 



Het bewijs van I blijft hier woordelijk van toepassing, daar de magnetische toe- 

 stand, bij overgang tot het spiegelbeeld van den totalen bewegingstoestand, onver- 

 anderd blijft. 



III. Wanneer ïft I de z-na (polair) of || de <r-as (aequatoriaal) 

 is, kan de magnetisatie de componente van het gereflecteerde licht, 

 die gelijksoortig met het invallende is gepolariseerd, niet modificeeren. 



Een eventueele modificatie zou men nl. altijd kunnen opvatten als ontstaande door 

 het optreden van een nieuwe gelijk gepolariseerde componente. Deze magnetische 

 componente zou echter, bij onveranderde amplitudo, een phaseverandering n moeten 

 ondergaan, indien de magnetisatie werd omgekeerd en het invallende licht onveranderd 

 bleef; zij zou echter nogmaals een phaseverandering n moeten ondergaan en dus in 

 't geheel onveranderd blijven, wanneer tegelijk met de omkeering der magnetisatie 

 ook nog het invallende licht een phaseverandering n onderkin»-. Gaan wij echter van 

 den bewegingstocstand zelven over tot zijn spiegelbeeld, dan zien wij daarbij in het 

 eerste geval alleen de magnetisatie omkeeren , zonder meer, in het tweede geval 

 daarentegen, behalve omkeering der magnetisatie, een phaseverandering n in àl de 



